“h“g“h“g“g“

اهدا به روان پاک بزرگ مردیکه تا آواز و نامی از هنر است، هست

به استاد محمد حسین سرآهنگ

وگه گاهی که من در چنگ وحشت آفرین لحظه را تنهای تنهایم

وگه گاهی که با یاد خدایان سخن آفر

ره ی اندیشه پیمایم

ویاگاهی که می خواهم

دری آن ناله های جانگداز و جاویدان برخویش

ویاگاهی چو شبنم

نفس بر دوشم و بال و پر پرواز بکاشیم

ترا جویم

که تا باشد

نوایت قطره ای ریزد

                           به کام

                                  تشنه ی گوشم

“h“g“h“g“g“

مشتری دانش، دانشجوی دانشکده ادبیات دری  دانشگاه کابل

متولد فیض آباد

“h“g“h“g“g“

درآن لحظات تلخ

که ستاره ها به سوگ نشسته بودند

و آسمان سوگمندانه میگریست

وزمین در ماتم خورشید مویه میکرد

من در گوشه یی وحشتزده و تنها

به خزانی می اندیشیدم

که آبروی یک بهار را میبرد

“h“g“h“g“g“

“h“g“h“g“g“

مخمس عجزی زاده

ازفضای ملک ما افلاس می آید برون                دیو بدبختی بصد وسواس می آید برون

رنج و نکبت دور از مقیاس می آید برون           اشک حسرت از دو چشم ناس می آید برون

                                بوی خون از قیمت اجناس می آید برون

فاقگی بر خلق همچون زخم ناسوراست وبس                 ازشیوع جوع یکسر خلق ناجوراست و بس

آه و فریاد غریبان نفخه صور است وبس           ازقباحت روز روشن شام دیجوراست وبس

                                چارسو گر بنگری خناس می آید برون

طفلک بی دسترس خون جگر را میخورد         بچه بادار ما شیر وشکر را میخورد

بیو ه مسکین همی آه سحر را میخورد            مرغ نفس از بینوایی بال و پر را میخورد

                                کی مگر از قلب ها احساس می آید برون

زندگانی بشر را ارزش و مقدار نیست               یک دل حق آشنا یک دیده بیدار نیست

ازصداقت و ز امانت شمه آثار نیست                جز تقلب چرخ گردون را دیگر اطوار نیست

                                تار ابریشم تنی کرباس می آید برون

ای دل شوریده بیجا عمر را زهرن مشو          صبر خالق رانگر بی صبر و بی مسکن مشو

هرچه از حد بگذرد رسوا شود کودن مشو       مادر میهن دیگر من بعد آبستن مشو

                                چون که طفلت بعد ازین بی پاس می آید برون

جان من زین بیش با حرص و هوا مایل مباش            درثبوت قدرت حق گمره و جاهل مباش

در ادای حق مردم خسته و کاهل مباش          اینقدر از حال راز مردمان عافل مباش

                                چون ز آه بی نوا الماس می آید برون

مرگ با نام نکو چون گوهر خضرا بود            زنده بدنام اندر زنده گی رسوا بود

چاره جویی بشر از همت والا بود                "عجزی زاده" از غم درماندگان سودا بود

                                هر نفس از سینه اش احساس می آید برون

“h“g“h“g“g“

در وصف مادر

مادر فرشته ز سمک تا سما بود

دامان او چو چشمه دارالشفا بود

اوچون کلید قفل سعادت بما بود

گر او رضا بود ز تو راضی خدا بود

زیرا رضای حضرت حق دررضای اوست

میدان یقین بهشت برین زیر پای اوست

ای کاشکی حقوق ترا من ادا کنم

                آنچه بود امید تو آنرا ادا کنم

خشنودی ترا ز خدا التجا کنم

                در دیده خاک پای ترا توتیا کنم

مادر فدای قلب پر از آرزوی تو

هم از نصایح و سخن و گفتگوی تو

مادر تو باعث شرف و هم وقار ما

                پرتو فشان ز نور رخت شام تار ما

مسعود از وجود تو لیل و نهار ما

                هستی مربی حق و آموز گار ما

قربان اشک های گهر بار دیده ات

منمون رنج و محنت جور کشیده است

شب تا بروز در بر مهرم نشسته ای

                تا من نخفته ام تو کجا دیده بسته ای

ازهای های گریه من زود جسته ای

                شب های سرد و تیره ز بیخوابی خسته ای

شرمنده ام ازین همه احسان و عطف تو

با مهربانی و کـــرم وجــــود لطف تو

دارم سپاس و مرتبت و احترام تو

                هم فخر میکنم به معلای نام تو

لبریز باد از می و آمال جام تو            

من"عجزی زاده" خاک ره و هم غلام تو

خواهم زحق بهشت برین باد جای تو

حور بهشت بسته ای خدمت برای تو

“h“g“h“g“g“

  نیکویی

مکن بد که بینی از روزگار

همیشه بکامش بود زهرمار

همیشه به نیکی تو دل زنده دار

به نیکی توان خلق کردن شکار

حذر کن ز آه دل دردمـــــــــــند

میازار مخلوق پروردگـــــــــار

بترس و مرنجان تو پیچاره یی

که عرش برین میشود بیقرار

یقین دان خرابست بیناد بد

نماند همی ملک بد پایدار

چه خوش گفت پیری به فرزند خویش

درو میکنی کشته نو بهـــار

درختی که حاصل نگیری از او

تبر گیرد از بیخ وبنش برآر

که معمار دل دان که خالق بود

چون آن کعبه را بنده کرد استوار

چو خواهی بدست آوری قرب حق

ز خود خواهی و سرکشی شو کنار

ز پستی توان بر بلندی رسید

مگر از بلندی شوی خاکسار

تو ای پور فرخنده اقبال من

بکن برد و باری شوی کامگار

مرنج "عجزی زاده" تو از نیک و بد

قناعت نما تو به این گیر و دار

“h“g“h“g“g“

هجر و جدایی

ای مرغ دل خموش نوایت اثر نداشت

گویا کسی زناله زارت خبر نداشت

شد سالها که لاله جانسوز میکشی

آن بیوفا ز خواب گهی سر بدر نداشت

حقا که ظلمت شب هجران دراز بود

گویا که شام هجر و جدایی سحر نداشت

آن سنگدل ناله من ناشنیده رفت

زیرا حصول دولت سمع و بصر نداشت

نام پدر دلیل کمالت نمیشود

نشنیده که حضرت عیسی پدر نداشت

استاد عشق مسأله آموز من نشد

درس حدیث مهر چو زیر و زبر نداشت

ناصح مرا ز بیخبری پند میدهد

او خود چو داغ مهر کسی بر جگر نداشت

بگذشت با غرور و فتادم بپای او

یکبار هم ز لطف بسویم نظر نداشت

گفتم که دست من بقیامت بدامنت

دیدم ز خوف روز جزا هم حذر نداشت

شد عمر ها زخون جگر آب میدهم

نخل مراد خویش و لیکن ثمر نداشت

نشگفت یک گلی به گلستان آرزو

آنجا مگر نسیم بهاری گذر نداشت

شد"عجزی زاده" خار دو چشم پری رخان

بیچاره بود او بجهان پول و زر نداشت

“h“g“h“g“g“

“h“g“h“g“g“

“h“g“h“g“g“

انزجار قلم از دختر کامجو

ای دختر هوس زدهء شوخ روزگار     

                ای بی خبر ز درد دل وچشم اشکبار

ای بی ثبات در رهء اخلاق و آبرو

                باور کنی که دامـن تو گشته داغدار

چشم تو ديگر آن همه زيبا نمانده است

                زان کجروی وکج نگری گشته بيقرار

آن لعل لب نمانده بآن گونهء که بود

                زيرا تو اش فروخته ای خفيه باربار

آن چهرهء چو ماه ديگر دل نميبرد

                افسوس داغدار شده از رنگ نابکار

آن زلف تابدار نه زنجير قلبهاست    

                بلکه بود بچهرهء آشـفته ات چو مار

باورکنی که گرمی بازار کان لعل        

                بس در کساد رفته ز بلـعيدن سيگار

آخر چرا تو لکهء ننگ و الم شوی

                بر دامن نظيف وطن ای مـهء خمار

دانم تو از مطالعهء نارسا چنين          

                بگذاشتی وجود خودت را در اختيار

آوخ که شرم آيدم از همچو دانشی   

                هم آبرو فروشم و باشم پر افتخــار

آزاده گی چنين نبود کين تو کرده ای                              

حقا زدی بخرمن آزاده گی شــرار

اين خواهش ترا به ترازوی علم و فن                 

سنجيده اند بهتر و زيبا و بــا وقار

آخر بيا اسير هوا و هوس مشو           

                با نا کسان مرو تو بهر گوشه و کنار

حق خودت شناس و بعلم و هنر بکوش

                آغازکن به صدق و صفا درعمل بکار

مهين ترا به مهر چه خوش پروريده است

                ميگويدت مکاه زمـن ارج و اعتبـار

گر امتحان صدق و امانت دهی چه خوب

                اهل وطن کند به وفای تو افتخــار

آندم قلم درست نگويد ترا و من

                بوسم به افتخار وکنـم پيش ات اعتذار

گر در هوای خواهش ناپاک اجنبی    

                با آبروی مادر مهين زنی قمـــار

ما و وطن، کتاب و قلم نفرتت کنيم

                داريم ز تو به چشم ودل وسينه انزجار

c“ c“c“c“c“c

به اقتضا از سمیع حامد که مطلع غزل شان این است

"ماه از پنجره با یار غزل میخواند"

ماه از ابر به دلدار غزل میخواند

با دل رنجه و خونبار غزل میخواند

در سیه پردهء اندوه به آلام زیاد

همچو آن دختر نادار غزل میخواند

با همه سوز و صفا چهره گشاید گاهی

از ستیغ سرکهسار غزل میخواند

در غروبیکه بخون خفت جهان آرا شمس

زان سبب با دل خونبارغزل میخواند

برسردهکده با خنده بر اوضاع جهان

بانوای چه اسفبار غزل میخواند

سال ها گر چه گذشت به هیروشیما

بهر آن سوزش احجار غزل میخواند

در شب ماتم آن طفل فلسطین و عراق

با نوای بم و رگبار غزل میخواند

کوه افگنده مگر سایه به صحرای ضعیف

بهرآن معبر آزار غزل میخواند

درغم مردن معشوقهء آزادی و صلح

همره کشور نادار غزل میخواند

برپریشان شده گان هوس و آز زمان

به سر بستر بیمار غزل میخواند

به همه سوختگان از ره بیداد و جفا

بدل و دیدهء بیدار غزل میخواند

صاعد از فاصله ها در پی حامد بخیال

از ره عاطفه با یار غزل میخواند

c“ c“c“c“c“c

با جهانی پوزش و دعا بر روان "کان گوهر عشق" و لعل کوه عرفان، سرور آزادۀ درویشان، میرغیاث الدین بزرگ جنت مکان، خواستم با همه ناتوانی با پای لنگ بدنبال قافلۀ دوبیتی پیر عرفان و ادب گام بردارم. ازین گستاخی تکیه برمقام بزرگان امید عفو را دارم. و از بی ربطی این چند جملۀ ناموزون و بضاعت مزجات که بار دوش آن در گرانبهای ادب نموده ام، معذرت میخواهم.

من عقاب آزادم، گر بکوهسارانم

                    هم عنان خورشیدم سربلند دورانم

از کرانۀ کهسار همچو چشمۀ خورشید

                     "کان گوهر عشقم لعل کوه عرفانم

زان سبب نمود ایزد ساکن بدخشانم"

گربچشم خودبینان در زمانه بی قدرم

               آفتاب مهرم من گر بچهره ام زردم

کوردل اگر دارد دشمنی و بی مهری

               "درکف گهرسنجان گوهر گرانقدرم

درصف قدح نوشان رند می فروشانم"

c“ c“c“c“c“c

برگرفته از ویبلاگ وطن عشق تو افتخارم

“h“g“h“g“g“

باز سردار دگر را کشتند

آسمان می بالد

به چنین قامت نستوه بلند

که در آشفته ترین لحظهء قرن

حرم پاک نیاکانم را

از لگد مال هیولا برهاند

خوب یادم هست آن شب ظلمانی

که ا مید سحرش هیچ نبود

صبح پنهان شده بود

و ز خورشید خبر نیز نبود

که سپاه ظلمت

با درفشی که در او مرگ تبلور میکرد

خاک برد یدهء خورشید زدند

تا در آن تاریکی شکنند و بدرند و ببرند

آسمان ژالهء یأس می بارید

و چه بیباکانه

برگ های گل امید فرابینان را

نیز پرپر میکرد

همه از وحشت این فاجعه

بار بستند و دل ازمهر وطن بگسستند

تا چه آید به سرش

ره نگر دست به سر بنشستند

ناگهان نعره ی از سینه ی کوه ها بر خاست

کز دم هیبت او

 مرگ را لرزه بر اندام انداخت

شیرمرد نستوه

بانگ زد های مترسید از ین لشکر شب

یادتان هست که ما

خرس ها را به زمین افگندیم

اینها خفاش اند

معنیی زندگی در آزادیست

مرگ بهتر ز اسارت باشد

من و میدان نبرد

شرم بادا گر از ین سنگر حق بگریزم

تا بود در رگ من قطرهء خون

نگذارم که هیولای "دوسر"

حاکم ملت با نام و نشانم گردد

به لبم نعره ی تکبیر و به دستم شمشیر

سینه شان پاره کنم همچون شیر

دستهاشان شکنم

تا دگر دست درازی به حریمم نکنند

نعره اش در دل کوه هاپیچید

و یقین لرزه بر اندام شغالان انداخت

لیک غداری دگر غدر دگر ساز نمود

این زمان مهر به دیوان اخوت کردند

و چو مهمان به در خانهء او پرسه زدند

وچه نامردانه

مرد را دشنه زدند

مرد را د شنه زدند

 برگرفته از ویبلاگ لطیف پدرام

“h“g“h“g“g“

غــزل بــدخــشــان 

با تو،

 هزار چهرهء بيباک سرفرازي ام

نگاهت اطمينان عجيبي است

ميتوانم هزار گلوي زخمي را بسرايم

سرود آناني باشم که خاموش شان کرده اند

                     ترانهء مرداني که خاموش اند

غزل هزار دختر عاشق

که قلب هاي توفاني شان

                          اندک،        

                          اندک،

خاموش مي شوند

يکسره بدخشانم با تو،

استقامتِ بي بديل کوهستان هايش :

شکيب سواحل آمو،

در نبرد زلزله و توفان

قدرت آباد کردنم؛

                                  از هيچ ، از صفر

کابلم ، سر بر افراشته از خاکستر خويش

با تو،

ني، تو اي شبانه ئي چوپان هاي هندو کشم!

رهائي

آزادي ام !

“h“g“h“g“g“

زندگی

زندگی روزییست پایانش شبی

یا شبی بی انتها

زندگی شادیست، پایانش غمی

یا غمی بی انتها

“h“g“h“g“g“

حنجر و گوش و نگاه

دوش در کشور  گوش ها بودم

ناله ها کردم و فریاد زدم، لیک چه سود؟

هیچ گوشی نشنود

دوش در شهر نگاه ها بودم

پرزدم، جان دادم، لیک چه سود؟

هیچ چشم نگه اش را نگشود

دوش رفتم به در حنجره ها

سخن از درد زدم

سخن گرم زدم، سرد زدم، لیک چه سود؟

هیچ لب، لب نگشود

دوش برگشتم و سر را به گریبان دادم

تا مرا باز برد بر سر گهواره من

نزد آن مادری،  آزاده ی من

نزد آن مادر کاموخت مرا رسم و رواج دیدن

نزد آن مادر کاموخت مرا بشنیدن

شور بر پا کردن

ناله و غوغا کردن

که دلم تنگ لولو های  پر از مهر وی است

به گریبان گفتم

ببرم بهر خدا، زود ببر

تا که بگویم که مرنج، مادر من

زخموشی و ز نابینایی

تو مپندار که شاید، پسرت بنشیند

مادرم

تا دم که به دمم دم بود و آن دم بی دم سوگند

هرگز از یاد من آن زمزمه هایت نرود

امستردم

20- مارچ 2006

03:16

“h“g“h“g“g“

واژه های تلخ و سنگینم

های مردم!

        راست می گوید

                         می دانم 

                           واژه هایم تلخ و سنگین اند   

های مردم

 راست می گوید، می دانم

هرکسی هر واژه ی کز عطر بیداری

هرکسی هر واژه ی کز جرقه های نور آگاهی

هرکسی هر واژه ی کز پرده های آتشین راستی پوشید پیراهن

تلخ و سنگین است

چون خواب، شیرین است

دانشگاه آزاد امستردم 2006 

“h“g“h“g“g“

باری دیگر بیا

رفتی و ناله های دلم نا شنیده ماند

مرغ هوس ز بام دلم نا پریده ماند

ای مهر گسترم

ای ناز پرورم

گوشی دلم هوای نوای تو می کند

باری دگر بیا

با نخره ها و ناز دروغ و ریای خویش

قطری به کام تشنهً گوش دلم بریز

باری دگر بیا

با واژه های لب به لب از مهر آشتی

خالی ز راستی

داغی به داغ های دل من فزوده کن

باری دگر بیا

با وعده های خام

چشم مرا دوباره بیاموز،  گریه را

باری دگر بیا

راحت ز چشم خیره شب های  من ببر

باری دگر بیا

قطری به کام تشنه گوش دلم بریز

داغ به داغ های دل من فزوده کن

چشم مرا دوباره بیاموز گریه را

راحت ز چشم خیره شب های من ببر

وانگه دوباره رو

واپس دو باره آی

وانگه دو باره رو

“h“g“h“g“g“

روز پایان جهان

روز پایان جهان

روز آغاز جهان دگری

همه روز است اگر باهوشی

چون یکی دیده ببندد پر سوز

دگری دیده گشاید آن روز

روز آغازی جهانی دگری

همه روز است اگر با هوشی

“h“g“h“g“g“

عشق بشر

دوش دستم به قلم می بردم

تاکه در عشق بشر

سخنانیکه به زندان دلم دربندند

پر پرواز دهم

دوش دستم به قلم می بردم

تا که در عشق بشر

ناله هایکه به زندان دلم میپچند

موج اواز دهم

دوش دستم به قلم می بردم

تاکه در عشق همین گم شده ام

ناله ها ساز دهم

دوش دستم به قلم می بردم

که به گوش گردون

سخن از مهر و وفا

سخن از سترو  عفاف

سخن از آینه

سخن از چهرهً گلگون شفق

سخن از خندهً گل های بهار

سخن از نغمهً مرغان هزار

سخن از صبح امید

سخن از عشق وی اغاز کنم

قلمم پرپر شد

دانه های پرو پرواز دگر هیچ نرست

حنجرم نیز به آغوش فنا می پیوست

غم گرفتست از آنم که دیگر باری دیگر

گوش گردون نشنید

عشق در بستر مرگ

مهر در چنگ عذاب

چشم امید به امید امید

آه افسوس

صد افسوس

قلمم پرپر شد!

“h“g“h“g“g“

یادم هنوز است

آن شب که فطرتم

                   دست اش کشیده بود

                                       از دامن امید

یادم هنوز است

آن شب که شوخ کودک اندیشه ام دگر

چیزی بنام معرفت و آدم و خرد

بر خاطرش نداشت

یادم هنوز است

آن شام پر سکوت

کز روزنه ی کوچک دیوار خانه مان

یک جسم  یک دسته                                                    

 یک هاله ی ز نور

                                      آمد کنار من

در بر گرفت فطرت بس بی قرار من

یادم هنوز است

شب بود و گاه خواب

آن هاله ی ز نور

بنشست و قفل از در افسانه باز کرد

راز و نیاز کرد

گفتا به فطرتم

بشنو که من سخن ز نیستان دور دست

آورده ام

        از آنکه ترا آفرید و هست

بشنو

حقیقت است

کز هرچه در زمین

کز هرچه در سما

جز از خودش

از من و هرچیز برتری

بشنو تو برتری

بشنو تو برتری

***

امشب که باز کودک اندیشه ام ز نو

بر تن نموده جامه فرسوده ی سکوت

در دشت های سرکش پندار و فطرتم

لشکر کشیده است

                  پرسش ز هر طرف

این بار گوش را،  دامن گرفته اند

آنی که بشنوید

آنی که بر در همه گان برد این نوید

انسان هنوز است

انسان هنوز است

بشنو که بر ترید

با سرسپاه لشکر پرسش به نزد گوش

این بار چشم نیز

دست سخن گرفته و از آیه های درد

از روزگار آدم و از قتل دادران

تا ظلم ما به آنچه که نماند زنده جان

تصویر می کند

باور نمی کند!

هر آنچه دیده است

                    از" آن" که برتر است

این بار فوج لشکر پرسش ز هر طرف

فریاد می زنند

گوش بود یا فرشته ی از نور پاک او؟

خود بود یا که تو؟

آنکه دروغ گفت؟

آری

این بار فوج لشکر پرسش زهر طرف

فریاد می زنند

دیوار های سرکش اندیشه ی مرا

از بیخ می کنند

تا آن که پاسخی

ریزم به کامشان

 خفته بر رخسار دیواری

“h“g“h“g“g“

جواب

 به دردت نمیخورم

مرا پیاله پیاله

از چشمانت بریز

که تن فرسوده ام

بد مستی خاک را کافیست

مشت مشت بربادم ده

که اسیر غربت های دورم

کورم

با اعصای باد میخواهم سفر کنم

به دردت نمیخورم

نه ایاغی

نه چراغی

فقط فریاد بارم کن

مرا پیاله پیاله

از چشمانت بریز

“h“g“h“g“g“

موج دريا

از دل ما داستـان عشق ناپيــــــدا بپرس

ديدهء بيدار ما در عالـــــم شب ها بپرس

راه و رسم زنده گانی نيست با ما سازگار

نقش نام ما بهر جـــا بيدل و شيدا بپـرس

ما که دل را پاک داريم از ريا و روی مـکر

قصهء اين ماجرا از مـــا شنو تنها بپـرس

گر فغان است بر در ما ناله يی يا شيـونی

آه و سوز و گريهء مــا از دل ليــلا بپرس

بر غرور و همت ما کارگر شد تير عشــق

اين نشان جاودان را بر تن چون ما بپرس

همـــــدم مجلس شمع و حالت پروانه ايم

راز ســوز و ساز ما از دفتر معنا بپرس

در ميــان پردهء تاريک و ظلمت زای شب

اشک حســرت را ببين وموج از دريابپرس

ناله  "نی" گــر بسوزد عالمی را در فراق

اشتياق و سوز نی را از دل "صبا" بپرس

بگو با این تغافــل پیشه گی از دل جــــدا گردم

مـــــاه من

ماه  من اندر چمن آن جهــــــد کاکل بشکنـد

                قامت سوسن خمد هر تار سنبل بشکنـد

نرگس جادو فريبش طرز مخموری کنــــــد

              بلبلان دیوانه گردد شاخه در گل بشکند

لبسرين گيرا به لب چون وسمه بر ابرو کشد

                گلشن حسن بتان را از تجمــــــل بشکند

قامت سرو رسايش را نمايد سبـــــــز پوش

                قيمت خوبان در آن بازار کابل بشکنـــد

روی خوبش را ببينــــد زاهد عصر و زمان

                بر سر سجاده اش کاخ تجمـــــل بشکند

ملک دارا و سکندر را بيک نــــــازش گرفت

                خنجـر گيتی ستانش کتف هرقل بشکند

همچو يوسف پا گذارد اندر آن بازار مصــر

                ازخريدار زيادش دست بی"پل" بشکند

        گرچه فردوسی هميش از خاک پای مهوشـــان

        مست و بيخود گشته است آن ساغر و مل بشکند

صدای مام ميهن

خيرست مــرام ما و شر نيست        

زين کيش بدهــر خوبتر نيست

دروازهء ميکده شـــــده باز

 زود آی که محتسب خبـر نيست

اينست صدای مـــام مهيــن           

 شايان تو غفلت ای پسـر نيست

فخــر تو گرفتن کتــاب است       

بوسيــــدن دست معتبرنيست

آباد نمـــای و ســاز روشن              

 هرگوشه که نوری از بصر نيست

يغما گر قـــــرن کرد تاراج          

اين خــانه بدون مشت پر نيست

بربند کمــــر چونی به خدمت      

برق است حيـات و مستقر نيست

غير تو يقيـن که ای وطنــدار                       

دلسوز وطن کسی ديــگر نيست

از محنت و رنج کس نديـــده        

دامان کسی که پر گهر نيــست

شق تو بسر زدم خــرد گفت:                         

اين کار دل است، کارسـرنيست

آزاد تمام کاج و ســـرو است                        

در دست کسی ديگر تبـر نيست

آن شام سياه کجاست؟ کــز پی     

تمهيد ورود صد سحر نيســت

"شهـــروند" بگو به شهروندان    

زآبــــادی ما چرا اثر نيست

تطبيق پلان شهـــــرسازی                        

 در ذهن و ضمير يک نفر نيست

وقتيست درين وطن لطيـــفی       

بيکار نشستن ات هنــر نيست

“h“g“h“g“g“

فروش نيرنگ

چه نيرنگی به کابل ميفروشی

که زاغی را چو بلبل ميفروشی

ايا تجارک کوچه به کوچه

چرا امتاع باطل ميفروشی

نميترسی مگر از آه طفلان

فريبش کرده پاپل ميفروشی

پی تشويق طفلان خريدار

چو بلبل شور و غلغل ميفروشی

متاع ات ارزش خر را ندارد

به ما گويا تو دلدل ميفروشی

ازين پوقانه بازی غصه دارم

که جای دستهء گل ميفروشی

بغير از چسپک و گودی پرانک

به صدها زهر قاتل ميفروشی

خدا را ای تجار کشور ما

چرا بر ما تغافل ميفروشی

برای وارداتت ارزشی بخش

به کشور گر تطامل ميفروشی

نداری ای "پژوه" ديگر متاعی

دو سه حرفی به عاقل ميفروشی

“h“g“h“g“g“

به در بنشسته چشمانم به راهت        مگـر روشن شود از روي ماهـت

گـريزد ز اشيانم  تا كـي اي يار         كـبو تر هـاي چـشمــــانِ سياهــت

“h“g“h“g“g“

                

            

                 

 ظهورالله فرزند مرحوم محمد واصل خان  متولد 23حوت 1323هجري خورشيدي  در روستاي “ نوا”ي جرم بدخشان. فارغ التحصیل دانشکدۀ ادبیات دانشگاه کابل.

فعالیت های فرهنگی؛ عضو هیأت تحریر مجله عرفان، عضو علمی ریاست تآلیف و ترجمه، مدیر در مجله هنر. اکنون مصروف فعالیت های بازسازی در ولایت بدخشان.

 

“h“g“h“g“g“

 

ترجيع بند در وصف جرم بدخشان

 

          طراوت از صفاي صبح جـوشد        تبـسٌم كسوت گلبرگ پوشد

        نفس آغـوش بكشايد به رازش            بهـار آييـنه  پردازد به نازش

          گل اندر بوستانش شعله كارد           به جـاي آب، باران عطـربارد

          نسيمـش كاكـل عنـــبر فشاند           سحـربرغنچـه بال و پرفشــــاند

          چمن يكسرشراب غنچه نوشد          شقـايق آفــــتابِ غـنچه پوشد

          طراوت  سر ز ند از شاخـة  تر        سحرپيچد به عطرومشك وعنبر

          به زير شاخه ها بلبل زند شور         صـداي عند ليبان بشنوازدور

          صفا  جـوشد  ز ابر نو  بهارش         نوا خيزد زهر كنج و كنارش

                                     كه اينجا همچوفردوس برين است

                                      جرم   آيينة  روي   زمين   است

         سـويداي  شقـايق  رنگ  ريزد         نسيـم  صـبح ،خـاك گل ببيزد

         نفس زنگـار غم ازدل كـند دور        هـوس سودايي آن عشق پرشور

       به  نـيسان  ابر گوهـر ميفشاند           به  دشت وكـوه آذر مـي فشاند

         اگر لعـلـي به كـوهستان نباشد          شفـق خونين تر از رزبان نباشد

         دران بـالا و بالاتر چـه بيـني ؟          به اوج قلـه ها اخگر چه بيني ؟

         تلالـو  مـيزند خـورشـيد تابان            شكـوهِ تازه دارد چشمه ساران

        هوايش جانفـزا دربوستان است           عبيرش غنچه راگل درميان است

        به چشمم سرمه مي آيد غبارش           نوا خـيزد  ز هـر كنـج و كنارش

                                 كه اينجـا همچـو فردوس برين است

                            جـرم آيـيـنة   روي  زمـين    است

        طـربگاه محبت شعله خيز است           تمنٌاي دلـم  شور و ستيز است

        گلستـان آتش حسن بهار است             خرام انگيـزِ پاي  اندازِ يار است

        برا ازكـنج خلـوت تا به صحـرا             جـهاني در جهـان افگنده غوغا

        دو عالم مست نيرنگ بهار است          دوگيتي غرق دربوس وكناراست

       به دور چشمه ساران كبك خوشخوان     ازان بالا زند  صـد پرده  اَلـحان

        زكوهـستان طنين  ني زند شور            كه چوپان رمه را مي آرد ازدور

        تو هم باري به كوهستان گذركن           ازان بالا  به دشت گل نظـر كن

       خـيال انگـيز باشد هـر شرارش             نوا خـيزد ز هـركـنج و كـنارش

                                كه اينجاهمچو فردوس  برين است

                                جـرم آيـينـة  روي  زمـين   است

                                                                      ثور 1343 جرم بدخشان

“h“g“h“g“g“

                                             

موجِ عطـر

 

  اي بهـارِ امٌيـدم چـون سحـر شگـوفان شو

                                   موج ،موجِ عطرانگيز ،يك قلـم گلستان شو

  در سپهرخامـوشم يك ستاره پـيدا نيست  

                                  همچوچشمة خورشيد ماهِ من درخشان شو

  در بهشتِ آغـوشم لالـه هاي عشق افروز

                              بوي گل چه مي پيچي غنچه باش وخندان شو

  چون ستاره ميريزد اين شگوفه هاي عشق

                             اي نسيم در رقـص آ بـرسرم شگـوفـان  شو

  موج حسن میکارد هر خرام ناز او

                                                                                        

                               بوي عـشق مي آرد ، اي صبا پريشان  شو

 

                  گوهرِ سخن پنهان ،كن “ ظهـوري”  اندر دل

                    شعله ازچه مي خيزي ،لعل در بدخشان شو

                      15 / 11 / 1349 هجري خورشيدي ، فيض آباد

                                                                       

  “h“g“h“g“g“

 

جادهً غروب

                       تو اي مسافرِ گمگشته راهِ شهرِ روياها

                       مگر به جادة طلايي غروب نديدي ؟

                      كه آفتاب نمي تابيد ؟

                      و شهر خاموش است!

                      و سايه ها همه از بيم و وحشت آواره

                      و دلقكان همه سرمست و شاد و بدكاره!

                         *************************    

                          درين ديارِ فراموشان

                          و سرزمينِ سيه پوشان ؛

                         كه ذرٌه ذرٌة خاكش نشان چكمه به تن دارد

                      و سنگفرشِ خيابانش؛

                               زخونِ رهگذران سرخ

                      و آبهاي خروشانش ؛

                      سرودِ هستيي رزماوران  همي خواند

                      و قلٌه هاي فروزانش ؛

                      به جاي لاله زسيمابها كفن دارد

                      ***********************      

                     تو اي مسافرِ تنها نوردِ شهرِ روياها

                     هنوز گردِ رهت رنگِ كس نيالوده

                     و كاروان بر جاست

                    نه شبنمي كه بشويد غبارِ راهِ تورا

                     نه شعله اي كه فروزند پيشِ پاي تو را

                     و همسفر تنهاست

                     و كوره راه تو ، هرچند تار و بي پهناست

                     ولي بسوي افقهاي روشنِ فرداست

                     **********************          

                    تو اي مسافرِ گمگشته راهِ شهرِ روياها

                    زكوره راه اگر پا كشيده اند تورا

                     هنوز نقشِ قدمهاي كاروان برجاست

                    و سيلِ رهگذران تازه پاي اندر راهست

                    تو دل منه از دست ؛

                    و پا مكش از كار؛

                   شفق دريچة يك شهرِ آفتاب شود

                   و راهِ رهگذران در پناهِ صبحِ اميد

                   فروغِ تازه دمد ، جلوة شهاب شود

                   و كوره راه نماند تهي ز گردِ سفر

                   كه راهَ دور ؛ ولي راهِ شهرِ روياهاست!  

 

ميزان 1354 هجري خورشيدي فيض آبادِ بدخشان

“h“g“h“g“g“

 

جنگلبانِ شب

                         و روزي روزگاري بود،

                         شبي در جنگلِ تاريك ،

                         كه مرغان بر بلندِ كاجها بودند هرجا در نشستنگاه

                         و جنگلبانِ شب از دور با چشمانِ خون آلود

                         هزاران سوزنِ پر سوزِ سرما را                              

                         به جانِ آشيان گمكرده ها ، هرجا فرو ميكرد

                         و با دستانِ پولادين و وحشتزا ؛

                         قباي پيرجغدِ پارة شب را رفو ميكرد0  

                              *********************       

                          به پاي نارون مرغي درخشان شعله ها را ديد

                         زبرجِ كاجِ سوزنبرگها فرياد را سرداد

                         كه آنجا شعله ها برپاست !

                         هياهو هر كجا بر خاست

                         و مرغان هيمه آوردند

                         به گِردِ آن درخشان شعله ها چيدند

                         مگر هرچند دم كردند؛

                                             مزاميرِ دميدن را

                          نشد دودي ازان بالا

                          و نه زان آتشي افروخت ”تا بار آورد گرما ( 1 )

                          و آن “شبتابها ” از بيمِ جان ، هرسو فرا رفتند

                          و مرغان بيمناك از سوزِ سرما هركجا رفتند

“h“g“h“g“g“

تذکار: تصویر، قسمت هایی از شرح زنده گی و اشعار آقای ظهورالله ظهوری از سایت وزین آریایی گرفته شده است.

                                (اداره سیمای شهروند)