ای وطن سر سبز و شادان بینمت

ای وطن سر سبز و شادان بینمت   

مالک تمکین دوران بینمت

باشکوه در هیبت آزادیت

در ترقی فراوان بینمت

مسکن مرد و زنان نامور

خالی از دزد و رذیلان بینمت

منبع علم و کمالات نوین

حاصل از دست  جوانان بینمت

ازگزند  محفوظ باشی  جاویدان

دایما در صلح و عمران بینمت

اتحاد    ملتت    پاینده      باد

تا ازین رو چون گلستان بینمت

از زن و مردان روشن فکر روز

چون چراغ شب فروزان بینمت

 آرزو دارد"ضیائی" ای وطن

سرخروی آباد و شادان بینمت

“h“g“h“g“g“

شعر آزاد

ای خانه بزرگ              

ای خانه کلان!                             

ای خانه که  چون شده از دود سقف تو

مانند بال زاغ سیه در سیاهی غرق

چندین هزار سال گذشت و نیامدست

در زندگی سکنه و حال تو هیج فرق

ای خانه بزرگ!

                  ای خانه کلان ! ای خانه سیاه!

داری بیاد بس که تو از روز و روز گار

                              از روز های تیره و از رنج بی شمار

از آن گرسنگان !

        از آن برهنگان!

از لرزه وجود ضعیفان بی نوا

       از حالت زبون مریضان بی دوا

ای خانه بزرگ!ای خانه کلان!ای خانه سیاه!

داری بیاد از غم و اندوه کودکان

          وز آه و ناله ها و سیه روزی زنان

داری بیاد این تو که! مردان سنگدل! مردان ددنشان!

می بسته اند زنان به گیسوئی خویشتن

 و شلاق میزدند  - او نوحه می نمود – یک دادرس نبود- او را کی میگشود؟

ای خانه  کلان !  ای خانه بزرگ! ای خانه سیاه!

صد راز پا فتاده کنون   در دلت به جا

از هر فسانه ها

                     داری به دل نگاه                                                                             

        ای خانه  بزرگ! ای خانه  کلان! ای خانه سیاه!                                                                     

داری به یاد از ستم بیک و افسقال

وز کوتوال زشت و ز ارباب لا ابال

داری به یاد زان همه نیرنگ بی شمار

                                      هستی تو دل فگار

زان قصه ها که در دل تو جا بجا بود

                         از سوزش یتیم

                                         از گریه فقیر

                                                       از آه بی نوا

    زانروست که قلب تو ز آنها سیاه بود

                            بر ما گواه بود

                                                در التجا بود

راغ    6-10-1357

“h“g“h“g“g“

چه بود جمله به یک راه شویم

چه بود جمله به یک راه شویم

همدل و همدم وهمراه شویم

همه غمخوار بگردیم به هم

هم ز احوال هم آگاه شویم

همه جویائی مسرت گردیم

بره راقیه یکجاه شویم

پی خورسندی دل ها باشیم

همگی نیک و نکو خوا شویم

بهر توحید همه ملت خویش

ای ضیا جاهدو غراه شویم

“h“g“h“g“g“

زندگی زن در راغ

زن این مخلوق صاحب مهر گیتی          چرا این گونه اینجا خوار و زاراست

 به احوال خراب و قلب محزون             سرو  پای   برهنه زیر بار   است 

همی از صبح تاشام او به کار است      ولی گویند زن ها  کارگر نیست

 ضعیف و نیزگویند پر شکسته            ز زن در زندگی گویند اثر نیست

ندارد زن حق رفتن به جائی        نباید او کند بر فکر خود کار

سزد او را که فرمانگیر باشد        کند بر میل شوهر جمله رفتار

اثاث البیت را دائیم کند حفظ        طعام و  آب را آماده سازد

بدوشد گاو بز را او همیشه        سپس آنها روان در جاده سازد

نه شب ها خواب آرام است زن را     که باشد غمخور اولاد هایش

کجا زن است از فرزند غافل           اگر خاری خلد گاهی به پایش

گهی در مزرعه باشد به مردان      بسازند جمع با هم کشته خویش

گهی چوپان به صحراه و بیابان       بود هم پاسبان   بره و    میش

به این سازندگی بی مثالش      بگویند هست زن از بحره محروم

کتک ها میزنند بیچاره زن را       ز دانش منع و اینجا هست محکوم

“h“g“h“g“g“

کار

هر گونه مجد عالیه از کار میشود     

از کار هر  خرابه چمنزار میشود

هر قوم گشت کارگرو ساعی و غیور   

آن سر بلند و لائیق هر بار میشود

نام نکو و عز و شرف میرسد به آن     

کز صدق دل عمل گر بیدار میشود    

از تنبلی کسی به مقام نمیرسد     

تنبل حزین و غمزده و زار میشود

دوروی و مکر باز شود یا  به عزت است   

روز دیگر به چشم همه خوار میشود

بازار ظلم و جبر و جفا را بقائی نیست     

ظالم ذلیل و خوار نگون سار میشود

جز سعی و صدق و کار ترقی نمیکند  

 سعی و عمل ز مردم هشیار میشود

هر کس که کسب و کار نکو میکند به حق  

صاحب جلال و شان و شرف دار میشود

بد فعل وخوده گیربه  نمام و حیله گر  

آخر سخیف بودنش اظهار میشود

در پشت کار نیک  روان  باش دایما  

پیوسته بر تو رحمت بسیار  میشود

با عزم و جهد وهمت مردانه هرکسی      

روزی میان خلق نمودار میشود

“h“g“h“g“g“

زبان زبان عاشق

ای روی تو بوستان عاشق          سوداست ازان به جان عاشق

چشمان تو کاسه شرابند           یا آفت ناگهان عاشق

قد تو ز سرو نازنین است           ابروی تو شد کمان عاشق

لعل است لب تو یا گلست آن     یا آتش در نهان عاشق

ای مه چه لطافت است در تو     از بهر فغان فغان عاشق

ای تازه بهار ناز و شوخی          ای گوهر شایگان عاشق

آن وصف جمال بس جمیلست    با لا بود از بیان عاشق

از ذکر تو تازه میشود دل           زینست زبان زبان عاشق

“h“g“h“g“g“

عهد

یادت آید آن زمان ای رفیق          می فشردم من ترا چون جان به بر

بوسه های گرم  از رخسار تو      میگرفتم من در آندم سر بسر

خواب آمد باز چشمانت گرفت        دست خود زیر سرت افراشتم

وز   لبان  نازنینت دم به دم          بوسه  چندی  دیگر  بر داشتم

عهد بستیم در دل شب ما و تو     تو به من یاری و من یار تو ام

تو مرا هم دوست میداری و من     عاشق با جان وفادار تو ام

“h“g“h“g“g“

دختر فقیر  از گزشته میگوید

روز گارم تیره و دشوار بود        قلب من آزرده و افگار بود

تن برهنه پا برهنه بوده ام       زحمت و رنجم ز حد بسیار بود

نی  دوا و نی طبیی داشتم      نی مرا همواره کس عمخوار بود

کی شکستم آرزوئی خود  زنان      سنگ حسرت بر سر من بار بود

نی ره مکتب برایم بود باز            نی مرا آزادی اندر کار بود

 گوئییا محکومی از روزی ازل         در نصییب دختر نادار بود

هر چه بر ما می نمودند او روا      هرچه میگفتند نکو گفتار بود

گوش ها از ناله ما بود کر           کی کجا رحمش به ما یکبار بود

از گزشته هیج پرسانم مکن         زندانی غصه و آزار بود

“h“g“h“g“g“

دختر فقیر از حال حکایت  میکند

حلقه ها و بند از من دور شد    

چشم بد خواهان ز وجدم   کور شد

باب مکتب ها برویم باز شد             

خانه رنجم کنون معمور شد

در فروشم گس نبگزارد دیگر  

از  سر من قطع دست زور شد

با به ام از بهر خود باشد به کار   

مادرم از بهر خود مزدور شد

کاری ما دیگر برای بای نیست   

کار ما از بهر ما منظور شد

ظالمان مفتخوار لا ابال      

نزد مردم جملگی منفور ش

این وطن باشد برای کارگر    

جمله نعمت بهر او مقدور شد

یک مساوات آمد آری  در وطن    

خانه تاریک ما پر نور شد

بهر ما هر گونه امکان رفاست

مرتجع را گو مقامت  گور شد

دشمنان ملک گردیدند خجل  

 دوستان ما ازین مسرور شد

بعد ازین هستم لوا بردار خلق     

جان من قربان رزم و کار خلق

“h“g“h“g“g“

حق احسان وطن

ای جوانان خردمند اهل عرفان وطن    

قوت فردائی افغان و چراغان وطن

وقت آن باشد که کوشیم در ره علم و هنر  

میسزد زمروز فهمی سازی عمران وطن

بی سلاح علم نتوان شد موفق زیستن    

کی توان کرد خدمت زیبنده شان وطن

گر همی خواهید کنید خدمت به افراد بشر 

یا شود باغ و گلستان دشت و دامان وطن

این نمی آید به دست الا به علم و معرفت  

وز طریق علم آید جمله حرمان وطن

مشق و تمرین ادب با علم می باید نخست   

شاخه صاحب ثمر بودن  به بستان وطن

غفلت و بی دانشی باید ز خود انداختن  

با سلاح علم گشتن قهرمانان و طن

از ضیائی هست همیشه این نداء از سوز دل   

ای جوانان اهل عرفان حق احسان وطن       

“h“g“h“g“g“

نگهت موی  

صبح گل پیش رخت از شــــرم گریان میشود  

 نگهت زلف تو ای مه عنبـــــر افشان میشود

هر که چون در خواب بیند ســـــرو دلجوی ترا  

در خیالت تا که باشد مست و حــیران میشود

هر کجا گردی تو ای جان میشود بستان و باغ  

سبزه می جوشد درانجا گل شکـوفان میشود

سر به سر دارد هوای نو بهـــــــاران چهره ات 

هر که دیدت همچو بلبل ها غزل خوان میشود

محو دیدار تو گردیده ضیــــــــــــائی  نــــازنین       

هر چه فرمائی به فرمان  تو قربــــان  میشود

“h“g“h“g“g“

آئین زندگی پیکار است

کجا دائیم خموشست آنکه زندست   

 که کی از مردگان فریاد باشـــــــــد

اگر انسان ندارد او تحــــــــــــرک     

جماد است بنده است بر باد باشد

چه فرق است بین ماو دیگر اشیاء  

به جز تلفیق و جز ایجاد کردن

همی نو آوری جهل است و ترتیب 

که انســــان نام مارا یاد کردن

سکون و بی تحرک نیست انسان      

که از وی این جهان آباد باشد

سکون آری به قانــــون طبیـــعت        

بحکم رفته و بر باد باشــــــد

بلی انســـــــــان برای بودن خود      

دمــــــــادم نو به نو بنیاد سازد

تلاش و جهد او باشد درین راه        

که خود را از ستم آزاد سازد

3-11-1357

“h“g“h“g“g“

طلب صحبت

در جهـــــــان من یار دارم آرزو         یار فکــــــرت دار دارم آرزو

خسته دل گشتم ز یاران دغل        صادقان در کــــار دارم آرزو

کور دل بسیار  دیدم در جـهان        مردم بیــــــــــدار دارم آرزو

من ز زهد خشک گردیدم ملول       عاشق می خوار دارم آرزو

نغمه ساقی و آهنگ ســـماع        زین سمط بسیار دارم آرزو

شیشه دل نازک است  ای همنفس    دوری  از  آزار  دارم   آرزو

میشوم آزرده خـــــاطر دمبدم         ســاقی غمخوار دارم آرزو

چون ز بی علمان ندیدم بهـره        زیرک و هوشیار  دارم آرزو

“h“g“h“g“g“

ای دل   

چرا بی حس و در غفلت  تو ای دل در جهان بانی    

چرا هردم نمیگوئی  برای مجدو عمرانی

چرا هر گه نمی بینی  جهان رنگ دیگر دارد      

چرا قانع به یک رنگ و پسمانی  نمیدانی

تماما مردم بیدار گیتی میرسد   هردم                   

زکشف باز با کشفی ز میدانی به میدانی

چرا ای دل تو موقع میگزاری  با حسادت ها         

که بی بنیاد میسازند گلستانی درخشانی

بیا زین فکر ها بگزر به فکر عز و اعلی شو     

که خواهی  یافتن در زندگانی عزت و شانی

بیا میکوش و فکرت کن که چون کار کنی انجام     

که او بار خوشی آرد نیارد او پشیمـــــــانی

اگر خورسندی خواهانی واسرار جهان دانی          

 مکن ترک کتاب ایدل اگر دانی و بتـــــوانی

ز صدق و پاکی میباید به هر کس دوستی کردن     

طریق دوستی اینست اگر خواهی که پا مانی

به چاه جهل  زندانی نباشد  شرط انسانی

ضیائی کوش تا باشد رها گردی ز نادانی   

“h“g“h“g“g“        

آهنگ دل      

دلم آهنگ آن دارد که رویت را دیگر بینم           

کنم نظاره حسنت به پیش روت بنشینم

چو محجورم  زروی تو که لذاتم نمی باشد  

ز سیل باغ و گل ها  پیش روی ماه و پروینم

محبت صبر و آرام و قرار دل کند  یغمــــــا    

 محبت کرده است یفما قرار و صبر و تمکینم

شراب چشم جادویت دلم را تازه میـدارد        

می وصل ترا دارد نیاز این قلب قلب مسکینم

ضیاءمشاق رو و خوی نیکوی تو میباشد

دمی ساکت نمیگردد کداز قلب غمگینم

“h“g“h“g“g“

خیال معشوق      

خیالش سوختم یا رب نمیدانم چسان گردم    

همی ترسم که سوزم شمع سان ناگه نهان گردم

دماغم خسته از خوی و خواهی تیره فکران شد   

دل دارم مرید تازه فکران جهـــــــــــــان گردم

گداز آه من در گوشی او هر گز اشد یاران 

مگر از دست بیدادی به هر سو در فغان گردم

نگار شوخ بی باک کمان ابرو شنو دردم    

به نزد من شو ای شیرین که فرهاد زمان گردم

تجلی رخش ما را" ضیاء " ساکت نمی ماند   

مگر او گشته پروانه به گردش من دوان گردم

“h“g“h“g“g“

بیائید از برای علم کوشید

بیائید از برای علم کوشـــــــد       به تن زیبد لباس علـــــم پوشید

نباشد هیج چیزی از علم بهتر      ندیدم میوه از این شــــــــیرین تر

چه خوب است نیکی و بد را بدانی    چه خوب است خوش بدانی زندگانی

چه خوب است تا بدانی چون گذشته   همین دهــــــــــر قدیم گذشته

چسان کردند مردم زندگانی          چه باقی گرده و گشتنـــــد فانی

چه کردند مردمان امروز ایجاد         چرا یک هست بی غم دیگری شاد

چرا رمز طبیعت را نـــــــــدانی       چرا دز چهل و در غفلت  بمانی

ز بحر علم و دانش کامجو  باش      بیا دائیم تو در ایــــــن آرزو باش

شناسا نو تو امیال بشــــــر را        بیا پزهیز  کن هر گونه شـــر را

به هم نوعت بیا رحم و وفا کن      به نور علم و دانـــش این بیا کن

طبیب و پاسبان بر بشر باش        ز جنگ و ظلـــم آری بر حزر باش

اگر بر نور دانش آشـــــــنائی        جهان با نو جهـــان صلح خواهی

“h“g“h“g“g“

کوشش در طلب علم

جهد کن ای نو جوان نامور   

گوی دانش را به هر  میدان ببر

رونق گلزار می کن میهنت  

گلشن دوران سازش سر به سر

آب و رنگ علم باید در وطن  

شوق در ترمیم وسعی مستمر

این همه نا سازگاری های ما  

حل شوند از مردمان با بصر

همت عالی گرت در کار هاست 

شاهد مقصود را گیری به بر

ای جوان پر غیرت و بی یاس باش 

از نهال سعی تا یابی ثمر

هیج مشکل نیست کو ماند بجا  

چون تو خواهی عقده بکشائی اگر

میشود هر مشکلی آسان به تو  

ای جوان در کار ها آسان نگر

وهم و ترس یکسو بنه کوشش گزین   

نیک و خوش بنما به آینده نظر

پزتو شمس سعادت عاقبت  

میدرخشد بر تو گر هستی خبر

گو ضیائی دایما نسل شجاع   

جهد و سعی کن جوان نامور

شیفته حسن

شب ها همه شب در غم و سودای تو هستم    

بلبل صفتم غرق تمنای تو هستم

 کارم شده دشوار و دمی نیست قرارم     

مائل شده تا بر رخ زیبای تو هستم

یکبار بکن گرم نگاهی ز سر لطف      

من عاشق تو عاشق سودای تو هستم

لعل لب تو آب حیاتست نگارا            

اندر هوس جرعه مینای  تو  هستم

ای شوخ ضیائی نکند صبر و قراری   

تا شیفته بران حسن دلا رای توهستم

“h“g“h“g“g“

پرزه دوستانه

ای امین جان ز من سلامت باد       تا ابد جان تو سلامـــت باد

بال پرواز جستجـــــــــــــوهایت        سر پرواز تا قیــــــــامت باد

ملک علم و هنر کنی تســــخیر      دائیم از من همین پیامت باد

چون نباشد به انـــــدک این آمال      اندرین رات استقامـــــت باد

طرفه جو هست ضیائی میخواهد     طرفه و تازگی به کامت باد

“h“g“h“g“g“

دلا بر خیز     

دلا بر خیز عزم دیگری کن       

                         ز سستی و کهــــالت خودبری کن

طریق راز دانی را بیامــــوز      

                         به کسب علم و دانش چاره ها ساز

تنت از نور عرفان تازه گردان     

                           به گردون نام خـــــــــود آوازه گردان

جهان را بین و عبرت گیر ازان باش 

                            ازین بی عبرتیــــــها در کران باش

به انصاف و عدالت با وفا باش    

                           به ظلم و ظالمـــــی نا آشنا باش

تو تسکین دل بیچاره گان شو  

                           علاج درد هر بی خانمان شــــــو

چو مشاط به این خاک کهن باش 

                            بکن جهدی و معمــــار وطن باش

“h“g“h“g“g“

دل شعله خیز

دل شعله خیز دارم من ازین شراره مستم    

چه نهان سازم از تومن واله می پرستم

همه سینه داغ داغ است  جگرم هزار پاره    

به وجود لاله مانم به دیار هجر رستم

دگرم که جان ببازم  من ازین رهی نگیرم 

که به پاس الفت و مهر کمر وفا ببستم

به سرم هزار سوداست به دلم ز عشق پیداست  

به کجا برم محمل ؟چه کنم و من کی هستم

به نسم صبحگاهی که وزد ضاء بهاران   

در شادی باز کردم سری رنج را شکستم

“h“g“h“g“g“