غرورم عزتم  شانم

          عروج عشق و ایمانم

             بدخشانم بدخشانم

من از این دور ازین پایان

از این آباد ازین ویران

ازین کابوس ازین زندان

جنان زرپرستان ((برده گان آز))

تفرجگاه قارون زادگان فرعونیان هامان

                             دیار زورمندان

                                              نسل قابیل

                                           (( محور شیطان))

                       کویر مرگ وجدانها

                       هبوط گوهر انسان

                         ترا پیوسته میخوانم

                                     بدخشانم بدخشانم

مرا با نام زیبایت

                    به تصویر قشنگ تو

به پامیرت که سر بر آسمان دارد

به جیحون همیشه در خروش و بی درنگ تو

به کبک و کفتر و شاهین مست و تیز چنگ تو

                                      به آهوو پلنگ تو

    به صحراهای سبزو چشمه ساران شفا بخشت

به گلهای سفید و سرخ و زرد و رنگ رنگ تو

به سیب وناک و انگورت که نتوان یافت در فردوس

به لعل و لاجورد و ریگ سنگ تو

                                             چنان پیوند و پیمانیست

                                                                      کای آرامش جانم

                                           که بی یاد تو یکدم زیست نتوانم

                                                                           بدخشانم بدخشانم

ایا پامیر ای بام جهان ، شهنامه ء خاور

تو یی سمبول رادی ،استواری اوج

                                تویی خورشید را بستر

ایا ککچه چنان مهر زلالت در رگان یاد من جاریست

که هر شب آسمان از دیده گانم میبرد اختر

بدخشان ای مهین مادر

ایا پرورده در آغوش صدها شاعر و رهبر

خداوند سخن بیدل

             سخن پیرایه گر مخفی

غیاثی ،باقری مرتاض و جیحون زبان اخگر

سخنور پرتو و پدرام و سیحون وخراسانی

سرایش گر ذیغم،دهزاد و بهمن لاجوردین شهر

زعیمان شهید وجاودانی نام تا محشر

بدخشی، شه ولی،  باعث

                       وصد ها قائد دیگر

غبار از چهره ات گم باد ای فخر خراسانم

                                        بدخشانم بدخشانم

توچون از فیض آبادی

                       فدای نام کشم و یفتل و درواز خواهانت

                       فدای خاش و زیباک و کران وراغ شغنانت

                       فدای جرم و واخان و بهارستان و منجانت

                      بیادت ای دیار نازنینم زار ونالانم

                                                   بدخشانم بدخشانم

ایا زیبا تر از فردوس

                       ای گهواره شاهان

تویی گنجینه ی پنهان به سان لعل اندر کان

زمینت چون پرطاووس رنگارنگ و خوش منظر

هوایت مشک میریزد زابر ناف عطاران

ایا در سینه پنهانم

تویی زیباترین تصویر اندر ذهن چشمانم

من این را خوب میدانم

که توصیف ترا آنسانکه بایسته ست نتوانم

                                  ایا شهکار یزدانم

                                     بدخشانم بدخشانم

                                     بدخشانم  بدخشانم

“h“g“h“g“g“

 بوی خدا

بوی بهشت مـــــیدهد سنـبل عنــــبرین تو        

آب زمـــــــاه میبرد روشــنــی جبیـن تـــــــو

گندم عشق کشته ی مزرعــــۀ  خــــیال را          

زان شده کفتران دل یکسره خوشه چین تو

نورخداست در دلت آب بقاست درگــــــلت          

نور به آسمان دهـــــد روشنیی  زمــین تــو

آه مکش که در دهـــــد از المت خبر دهـد         

در دل سنگ اثر دهـد زمزمه حــــزین تـــو

مهردشمنان دهـــی ای همه لطف بیـکران          

پاک بودزخشم وکین مذهب و کیش ودین تو

روح دمی تو مرده را گرم کنی فسـرده را          

معجزه دم مسیح هــــست درآستین تــــــــو

آب حیات میچـــکد نذر و زکـــــات میچـکد        

قند و نبــــــات میچکد از لب شـکرین تــــو

نیست به خوبیت صنم حـوروفرشته و پری          

شاه فرشتــــگان بود یاور و همنشـین تـو

آب شود صفا شود  مـــحو شود فنا شنود

من فگند خدا شود  هر کــه شود قرین تو

“h“g“h“g“g“

سرنوشت باغ

دگر بــــهار مگو قصــــــــه ء بهار مــگو

زسرنوشت گل و ســــبزه و هزار مــــگو

مگو چه برسر کاج آمد و بباغ چه رفــت

زشاخه های شکسته زبرگ و بار مـــگو

زبرگ های فتاده به خاک حــــرف مــزن

زبی لگامی طوفـان مرگبــار مــــــــــــگو

چه رفت برسر تاکان چه کرد ضحاکــــان

زآتش و تبروخون و مغـز و مـار  مگــــو

زچشم چشمه تو گـــوی کـــه لعل مــیریزد

ززخم هــای شهیدان جان نثــــار  مــــگو

مگو چــــگونه عقابـــــی زاوج درغلطید

زغــدر اهریمنان ســیاه کـــــــار     مـگو

چه رفت بر سر فرزند های مادر پـــــــیر

زجوی خون و پلیگون ز بــند و دار مـگو

تگرگ حادثه بنیــــــاد باغ را برکـــــــــند

زقتل عام درخـــــــتان میوه دار    مـــگو

پرنده های مهــاجر چمـن رهـــــــا کردند

زآشــیانه ء خونــــین و پرغــــــبار مـگو

مکن حکایت گــــــــرگان جنگل بـــــــیداد

زنعش بی حد طفلان بـــــه هر کنـار مگو

هزارها گل این بوستان به غـارت رفت

زاشک حسرت چــــشمان انتظار مــــــگو

کنیز کیســت عروس ســــیاه بــخت وطن

زظلم راهـــزنان دسیسه کـــــــار مــــــگو

مگو زوحشت نامــــردمان دیـــــو سرشت

زبخت تــــیره این مـــــرز نامدار مــــــگو

مکن شکایت از این بیش وختم کن شاعر

زداستان غم انگیز این د یـــــار مـــــــگو