ای عشق

ای عشق! چه خوب غلغله سر میکنی ز خود

با اشک و آه و نالــــــــه گهر میکنی ز خود

چـــــــون شبنم سحر که اســــیر جمال تُست

پنهان ز دیده هـــــــــا تو خبر میکنی ز خود

ای طــــــــائر ســــــعادت و هنگامهء نشاط

یعنی غــــــم دلـــــــــم تو بدر میکنی ز خود

دل میطپد زهـجر پــــری روی مـــــــهوشی

وقتی زشــــــــــوق مشعله در میکنی زخود

هــــــــردم رســــــیده زخم ز ابروی دلبری

با آنکه ســـــــینه را تو سپر میکنی ز خود

ای عشق فـــــرش راه قدوم تـــــــو میشوم

تا سیل آتشی تـــــــو شرر میکنی زخـــــود

میرد در انتظار تو ای عشق « زهره» ات

تا رو بسوی یار و ســــــفر میکنی ز خود

بعد از "لحظه های سربی تیرباران"،  "قفلی بر درگاه خاکستر"، "سوگنامه یی برای تاک"، "آن سوی موجهای بنفش"، "تصویر بزرگ، آیینه کوچک"، و  "دهان خون آلود آزادی"، "… و گریه صد قرن در گلو دارم" هفتمین مجموعه سروده ها و اشعار استاد پرتو نادری است که بهار امسال به زیور چاپ آراسته گردید. این کتاب که گزینه یی از اشعار کلاسیک شاعر بزرگ و معاصر افغانستان میباشد، در نود و هشت صفحه طرح گردیده است. کتاب با "تلاوت خورشید" آغاز  و با سروده یی زیر نام سیمرغ پایان میابد. استاد نادری در یکی دو نکته ی که بجای مقدمه نوشته اند، یادآور میگردند که:(( آنچه را که در این گزینه میخوانید، شعر های پراگنده من است از روزگاران به غارت رفتۀ جوانی تا آن گاهی که گرد پریشان پیری در آسیای همیشه گردان روزگار، روی سرم نشست و نشست و نشست، همچنان که می نشیند.))