محمد ظاهر ظفری فرزند مرحوم محمد ظفر، متولد هفدهم سنبله 1333 هجری خورشیدی در قریه دهپارۀ ولسوالی خاش ولایت بدخشان.
درسال 1354 شامل دانشکدۀ حقوق وعلوم سیاسی دانشگاه کابل گردیده ودرسال 1357 بعد ازکودتای ثور زندانی گردید. بعد از رهایی از زندان و سپری نمودن دوره عسکری در 1363 سال چهارم دانشکده را تکمیل وموفقانه فارغ گردید.
ظفری وظایف متعددی را به صفت قاضی ، معلم ، رئیس سارنوالی ولایت در دولت و موسسات ملل متحد انجام داده است. وی فعلاً به صفت رئیس دفترساحوی کمیسیون مستقل حقوق بشرافغانستان درزون شمالشرق ایفای وظیفه می نماید.
برعلاوۀ لسان مادری به زبان های پشتو وانگلیسی تسلط کامل داشته ، اشعار مصاحبه ها ونوشته های وی ازطریق نشرات متعدد و سایت های انترنیتی به نشررسیده است.
آقای ظفری متأهل بوده و دارای نه فرزند می باشد.
***** ****** *******
قلم بشکن
قلم بشکن که ننو یسی
ستوه د یو ا کبر را
قلمرو سا ز بی سر را
که د ر شهر م تو انم نیست را ه رفتن
ز قید مصلحت ها و
سکون پیکری د ر جسم و بی رو حی
تنی چند ی به عیش و ا منیت
د یو ار ها ...
ا ز سیم و ا ز آ هن بنا کرد ی
که د ر سیر زما ن
گو یی به مقصد ها ی د و ر د ور خو د خو ا هد رسید ند ی
و د ر آ خر بد یلش را
گرفتی لقمهء نا نی
ز طفلی و یتیم و بیو ه ء زا ری
که هر روزه برو ی جا د ه ها
محصو ر جا ن بود ی
ز سو د ما ل نا چیزش
به شب ها سد جو ع کرد ی
زهی آ ئین عد ل و د ا د و ا نصا فی
که سیر هر رو زه سیرا ب ا ست و
گر سنه نحس تر گرد د ...
کا بل د هم قو س 1384
قطره
د ر یای بیکرا ن تمنا ی تاج و فر
سودای پر شلوغ هیولای سیم و زر
آ هنگ خد شه دا ر بگیر و نمان دهر
پروا ز خشمنا ک طلسم جنود شر
فرزند لا وبا ل گذ ر گا ه د یو و د د
مو لا ی د ر نقا ب و سیا ه کنه بد گهر
خون تشنگا ن رفعت و ما ل و جلا ل و جا ی
گور آ ورا ن چا لش آ ئین کور و کر
ادامه مطلب
وطن
مر ا سر دا ر و ا فسر ا ز وطن به
مرا غمخو ا ر و یا ور ا ز و طن به
مرا ا ز کیمیا ی حلقه بند ی
خس و خا کستر و خا ر د من به
مرا ا ز لطف بیگا نه تنفـّــر
به سر کو بید ن خو د با محن به
مر ا لا لا ی نا ز ما م میهن
بد خشی لعـل و ا ز د رّ یمن به
ادامه مطلب
مهد آرین
به زا د گا ه خسروا ن به مهد آ ر ین بیا
به سر زمین با ستا ن به خا نهء کهن بیا
به کشو ر صفا ی د ل به میهن شهـنـشها ن
به خا ک سر به آ سما ن به جا ی تهمتـن بیا
به سبزه زا ر معر فت به ر ستگا ه سا لکا ن
به آ شیا ن شیر ها به قبر ا هریمن بیا
به لا نهء شکوه و فر به کو هسا ر تا فلک
به د شت رو یش خر د به سو ی ا نجمن بیا
به تر بت ستم کشا ن به با شگا ه ا ین د من
به خو ا بگا ه سرو را ن به پهـنـهء وطن بیا
بـیا بـیا که مأ منم نـشــسته د ر ا مــــیـــد تو
به کـشت تخم میـمـنـت به رو ی ا ین چمن بیا
قـلعهء پنجه وا خا ن
hghgg
نفرین
دشنه زنا ن قر ن برفتند و آ مد ند
د یر یست می ر و ند
در خو ا بگا ه جهل
د ر پر تگاه مر گ
کا بو س نا مرا دی و ذ لّت به دو ش هم
ا ز شا نه ای به شا نه ا ی تفو یض می کنند
گند ید ه می شو ند
پو سید ه می شوند
لیکن نفس کشا ن
د ر کو رهء مر مّت ا ستا د ا جنبی !
با پو شش ظر یف
ا فسو ن تا زه ا ی
گو یی به ا لتیا م تبه کا ر ی سلف !
د ر پیش می کشند
ا ما من و شما . . .
با چشم ها ی تیز و سبک با ر و د ور بین
ثبت سلا له ها ی شیا طین می کنیم
نفر ین می کنیم
نفر ین می کنیم . . .
فیض آ با د 18 ا سد 1379
hghgg
محشر
مقا م حشر مو عو د ا ست ا ینجا
بشر را کا ر بی سو د ا ست ا ینجا
همه ا روا ح تنها و مجرّ د
به نکبت مُهر ا ند و د ا ست ا ینجا
بر هنه سر بر هنه پا و هم تن
وُ فو ل حا جبا ن زو د ا ست ا ینجا
نبا شد رفق و و فقی د ر ا مو را ت
نه کس ر ا خیر و نه جو د ا ست ا ینجا
هر آ نکو د م زند ا ز تو شهء خو یش
سخن کش د ر رگ و پود ا ست ا ینجا
نه بینی یک نفس آ زا د گی ر ا
به د ل خو ن و به لب دود ا ست ا ینجا
تما م شا ه و د ر ویش د و عا لم
چو کفش کهنه مطرو د ا ست ا ینجا
فضا مملو ز زشتی ها ی آ د م
فقط ا نسا ن که کمبو د ا ست ا ینجا
فیض آ با د 13 سنبله 1379
hghgg
از بد بد تر
تا ج ا نجم د ر سر یر بو ر یا ا فتا د ه ا ست
ا ز خر ید ا ر ز د نیا کیمیا ا فتا د ه ا ست
رو نق با زا ر ما کسا د و یا بی ما یه شد
شو کت معنی شنا سا ن ا ز حیا ا فتا د ه ا ست
ا حتیا ج و ا حتیا ج و ا حتیا ج سا ل ها
د ر مسیر خو د کُشی ها ا ز سما ا فتا د ه ا ست
د ر قر نتین و تذ بذ ب لحظه ها مستو ر گشت
عمر هر جا پر بها ما را بها ا فتا د ه ا ست
گو هر نا یا ب د ا نش هو یت میهن بو د
د ر بد یل زو ر مند ا ن زیر پا ا فتا د ه ا ست
د ید ه ا م رو شن ضمیرا ن خسته د ر کا ر سرک
بی ا نرژی ، پر عرق ، بند بلا ا فتا د ه ا ست
تیر ه شد هر رو ز و بد ترا ز بد پیشینه ا ش
ا ین چه ر و ز ی بر سر ما ا ی خد ا ا فتا د ه ا ست
کی شود رو ز مبا د ا تا اُ فق گر د د سپید ؟
د شنه خیما ن سر به پا ی ، پا ی ها ا فتا د ه ا ست
20 حمل 1380
hghgg
ا نگیزة ا ین سروده ا نعکا س یک حقیقت ا ست که د ر یکی ا ز مکا تب شهر فیض آ با د ا تفا ق ا فتا ده بود.
نو زاد
نو زا د د یگرا ن
هد فمند تو لد می شو د
پر ستا را ن مجهز به خد متش می ر سد
و چو ن به پا ی می شود . . .
د ر نو ش و نعمت ، سوا لی جز تعلیم و تفریح ندا رد
و ا ما نو زا د من و ما !
چو ن به پا ی می شود . . .
مغروق منجلا ب جبری یی شکم می شو د
ا ز صبح تا شا م کو چه به کو چه به سو ا ل می رو د
و حتی غرض شمو ل د ر مکتب
صر ف به خا طر بد ست آ و ر د ن چند کیلو گند م
د ند ا ن خو د را می شکند
تا پنج سا لگی ا ش هفت سا له جلو ه نما ید
و شا مل پرو گرا م موا د غذا یی گر د د
ا ینست حقیقت زند گی آ یند ه سا زا ن و طن . . .
چه سر نو شت تأ سف با ر و د ر د آ ور ی ؟
گو یی آ یند ه بسیا ر تا ریک ا ست !
فیض آ با د 15 ثور 1380
hghgg
رنگ ها ا ز جوی تا بحر
شبی تصوّ را تم ر نگین شد . . .
و ا ما چنا ن ر نگین که نا مأ نو س ترا ز سیا هی یی جهل
چه با زی ها یی !!!
چه با ز ی ها یی که رنگ ها ی شفا ف و بلورین را مکدّ ر سا خت
ا لوا ن گو نه گون طنیـن ا ند ا ختند . . .
ما د ستخو ش ا هدا ف مضحکی گشتیم
سر خ !
نما د طرح و آ غا ز بر نا مه
به رنگینی خو د ش جو ی ها تعمیر کرد
تا خو ن به را حتی د را ن جا ری گرد د
و ا روا ح پلید بر نا مه آ ورا ن را شا د دا ر د
سـبز !
نما د تطبیق بر نا مهء ا سلا ف
که بو د و نبود رنگ ها را د ر هم کو بید
و ا ز جو ی د ریا سا خت
سفیـد !
گذ شتگا ن را مغفرت نمود
و مد هش ترین خا طرا ت را ثبت ذهن تا ریخ سا خت
و د ر یا ی خو ن د ر بحیره فرو رفت ؟؟؟
ا کنو ن همه رنگ ها د ر تا ریکی یی مو هو م سر ا فگند ه ا ند
تا با شد که بحری همه را شستــشو کند
و ا لگو ی رنگ جا ی خو د را به رو شنی د هد
و هستی آ فرین ؛؛؛
هستهء هستی را د ر هم آ میزد
کشم 24 میزا ن 1380
hghgg
مه و خور شید
د ر ا نجمن خو ر شید مه سیر د یگر دا رد
گو یی گذ ر سطحی د ر کو ه و کمر د ا ر د
آ فا ق نفس ها یش د ر صفحهء پا ئیز ی
هر بند د قا یق را یک لحظه نظر د ا رد
ما م مه ء ا ین مأ من د ر کسوت ا ین گلشن
ر نگی نه سفید ی بل ا ز خون جگر د ا رد
سیر نظر تلخش ا ز حلقه ء آ میز ش
سو ز شر ر آ را را هر گو نه شرر د ا رد
مه را که گدا د ید م ا ز فطرت و بنیا د ش
خو ر شید گدا یی را هر کس چه خبر دا رد؟
چکا مهء چا لش ها د ر د ا یر هء بینش
گر مژده بها ر آ رد بعد ش چه ا گر دا رد
عُـشّــا ق ذ لیل شب لو لا ک بغا و ت را
د ر بُخل نگا ه خو د چشمی به ضرر د ا رد
لیلی ز لیا لم را فجری نه د مید ند ی
خوا ب ا بد ستا نش هر گو نه سحر د ا رد
12 عقرب 1380
hghgg
امید فردا
ستا ر گا ن ثمین تبا ر می آ ید
ندا ی صلح و صفا ا ز مزا ر می آ ید
طلا یه دا ر نکو یی طلوع فجر ا مید
سوا ره ء فر س ذ و ا لفقا ر می آ ید
نشا ط د لکش و جا ن بخش رخش آ زا د ی
عنا ن تو سن د ل را هزا ر می آ ید
شکو ه قم قم و پر و ا ز مر غکا ن سپــید
چنا نکه وصلت ما را نگا ر می آ ید
نفس ز با د هء پیکا ر پیک تشنه لبا ن
تلا و تی ز سر و د خما ر می آ ید
به ما طلیعهء میمو ن فتح فر د ا ها
و خصم سر به زمین زا ر زا ر می آ ید
بگو سلا م علی را به خر قهء نبو ی
که چا کرا ن د نی را فر ا ر می آ ید
سپا ه و حشت و د هشت به مقصد ش پیو ست
که کو ر و لنگ و کر ش زیر د ا ر می آ ید
خدا بلا یی سر ا ین بلا فرو د آ و رد
که پا ر پا ر گذ شت و پرا ر می آ ید
مرا ا مید تنو ع د یگر به غا یت نیست
که ا ین و آ ن و فلا ن با ر با ر می آ ید
بگو ز من به شقا یق که جا د ه فرش کنند
ســـــــــتارگان ثمین تبا ر می آ ید
hghgg
دهکده جهل
د ر د هکد ه ء شر یر جهل
لشکر شقا و ت سا لا ری
کشتی یی عد ا و ت و کینه را با شتا ب می را ند
تا سری ا ز سر ها ی خر د مند را بی سر نما ید
و خا نه ء گرم آ را یشگرا ن بنی بشر را سرد سا زد
و آ ری !
ا ین تحفهء نا میمون قرن
د ر ین مسکن مکد ر و تا ریک
با زمز مه ء سرو د مر گ تا ر یخ
د یو ا نه وا ر می تا ز د
و هر د م خشتی ا ز خر د می با ز د
تا به گفته ء بید ل
د ل ها ی منو ر را یکسره خا مو ش سا ز د
و ا ما نه !
قسم به یگا نگی پرو ر د گا ر، چنین نخوا هد شد
هر گز ! هر گز !!!
ینگی قلعهء تخا ر هفتم عقرب 1380
سکو ت
سکو ت د ر د ل صحرا و شب نما یا ن شد
سپا ه تا بش ا نو ا ر نا به سا ما ن شد
ز مین شکست و فرو شد تر ا نه ها ی سحر
ا ُ فق مکدّ ر و تا ریک و د ید ه گر یا ن شد
قلمرو ی که صفا یش چو فجر ، صا د ق بو د
فنا ی خو ا هش و د ستو ر کو ر د و نا ن شد
عرو ج ظلمت و بید ا د قر ن ما ا ینجا ست
ز مین پا کد لا ن خیمه گا ه شیطا ن شد
حریم چا د ر زند یق و نا خد ا و یهود
خد ا بگفته حر یق سر مسلما ن شد
نهم ثو ر 1380 یفتل
از شیره شیرین تر
د ر سینه ء من لذ ت حلوا ی تو د لبر ا ز شیره شیرین تر
کز سینه ء عشّا ق زما ن رفته فرا تر ا ز شیره شیرین تر
آ ئینهء من د ر طلب خلو ت د ل شد میخو ا ره سجل شد
د ر بستر بید ا ر مزا یا ی مـــنو ر ا ز شیره شیرین تر
عشق من و آ ثا ر تمنا ی شقا یق پا بـــنـــد حقـا یـــق
د ر طا رم آ هنگ شبســتا ن شبــســتر ا ز شیره شیرین تر
چون د رلب من ازلب او بو سه د رآ مد نو را لـــــبصر آ مد
کا بو س تپش ها ی بلو رین شنا و ر ا ز شیره شیرین تر
گفتم که مرا زمزمه آ ن بود و همین شد شا د م که چنین شد
پا د ا ش خیا لا ت طرب زا ی سرا سر ا ز شیره شیرین تر
قند یل من ا ز ا شعهء تکبیر بــتا بد ا کســـــــیر بیـــا بد
د ر پهنهء د نیا ی طلب ها ی فسو نگر ا ز شیره شیرین تر
شب دو م حوت 1382 فیض آ با د
سحر گا هی به منز ل نا رسید ه
شبم آ خر شد و ا و را نه د ید ه
روا ن د ر فیض د ید ا رش ، بجستم
پریشا ن حا ل و مدهو ش و رمید ه
گهی بر خود تپید م گه بر ا فلا ک
که ز آ نجا حر مت بختم رسید ه
زمی حا جت بجستم با ر د یگر
که د ر نو شش هزا را ن قد خمید ه
شبی نه بلکه شبها یی عبث رفت
نحیف و لا غر و د ر خو د خزید ه
قلند ر وا ر د ر چهل خا نه سو د م
علیلی گو شه ء خلو ت گز ید ه
نه شد حا صل به عقد ی عقد ه ها سر
مبا د ا ! د ید ه بند م نا بد ید ه
سفیری د ر سر آ هنگ سفر کرد
بخوا ب ا ی عا شق زا ر حمید ه !!!
چو تو عز لت نشینا ن بی شما ر ا ست
مگر سو د ی ز سو دا یش نه چید ه
بر فتند و رویم و خوا هی د ر رفت
به ا مید ی پر ا ز یاء س عد ید ه
جها ن را وصل ا ز فصلی قرا را ست
ز پیدا یش چنین خط آ فر ید ه
اسلا م آ با د، 25 جد ی 1383
به ا ستقبا ل ا ز قطعه ( پیا م ا نسا ن ) سرود ه ا ستا د ا ظهردهپور
معرکه
د ر تننگنا ی رو شن صد ق و صفا ی د ل
پیر ا یه ا ی تغز ل خلقت به پا کنم
وسوا س کینه را به هجا ی سخن د هم
مشت گره به روی تجا هل رها کنم
ا حسا س خود فرو شی شا ها ن بد کنش
با تیر نیستی یی ا بد بر ملا کنم
جا یی قلم فرا شو د و جا یی مضمحل
ا ند ر نگین معرکه نا گه نو ا کنم
یز د ا ن مرا ستو د به ا لا لیعبد و ن
پس من چرا به بند ه خا لق ریا کنم
فیض آ با د13 قوس 1378
جلا د
ا یا جلا د گمرا ه نگو ن بخت
تو خر سند ی و یغما یت ز کین ا ست
زد ود ی معنی سر شا ر ملت
پیا مت نو نها لا ن را عجین ا ست
تو ا مروز ی سر ا فر ا ز د و روزه
هر آ نکو سر کشد سر بر زمین ا ست
تجا وز د ر حق هم خا نه کرد ی
هلا کت بعد قد رت بس وز ین ا ست
به د ست آ و یز قر آ ن د شنه بستی
فرو شو! هیکل ا ز ما روح ز د ین ا ست
خدا یم خلقت ا ضدا د دا رد
ند ا نی ما ر تو د ر آ ستین ا ست
نبر د ما نبر د آ خر ین ا ست
ستو ه د یو و دد را و ا پسین ا ست
فیض آ با د نهم حو ت 1378
حیرت
جا ی تحیر ا ست !!!
ا ین تشنگا ن آ ز
روز ی به جا ن هم
چو ن گرگ لا شخوا ر کمین می نشا ند ه ا ند
ا ند ر ستیز و جنگ
سر ها ی بی شما ر ز تن دور کرده ا ند
ا ز نا م شر ق و غر ب
ا ز نا م کفر و د ین
ا ز پو ل غیر د سته ا ی مز د و ر کرد ه ا ند
ا کنو ن !
ا کنو ن خفا ش رنگ د یگر را گرفته ا ست
ا ند یشه را ز د و ر زما ن تر ک کرده ا ست
پیو ند کر د ه ا ست ! پیو ند کر د ه ا ست !!!
منشی یی سا ل پا ر و قو ما ند ا ن سا ل نو
آ ب زلا ل ا ز دهن خو یش می چشند
ر یش ضخیم و رو ی لشم لمس می کنند
آ غو ش یکد یگر ...
ا ز لذ ت تلبس د ا لر به هم زنند
با خند ه ها ی مست
ا ز د و ره ها ی د ور
بر سا د گی یی مر د م ا حمق رقم زنند
د نبا له رو کنو ن !
د ر نیم را ه خسته و پژ مرده می شود
وین پیک ما همیش سخن سا ز بو ده ا ست
هیها ت !
جا ی تحیر ا ست !
گو یی تمسخر ا ست . . .
خاش پنجم ثو ر 1379