شهر پر آشو ب
ای شهر پر آشوب، بگذار بخند م
دنیا شده خالی، بس نیست گزندم
بســتــند و برفتـــند، اهل خرد از ما
راحت نگزیدند، زین هستی یی بیجا
تنــها منــم ایــنجا، هزیانی یی تب ها
لبــریز سخن دل، کو اهل ادب ها
بر صفحهء خبرت، رنگ قلمی نیســت
غمخوانهء دل را، جای المی نیست
ما زان بنشستــیم، در کــلبهء احزا ن
باشد که بســازیم، بنیاد شه ویر ا ن