بهـــار ناز

به  ديوانی که سطرش از محبت کرده تفسيــری

به انشأيی که مضمونش دهــد ذوق جهانگيـری

جنون عشق تو ای دل چنان تــاراج جانم کـرد

نکردم من بهار ناز را با کلــک تصـــويری

بياد آن پری رويی که يغما کــرد دلهــــارا

نوشتم نامه يی دادم به دست بــاد شبگيـــری

حضور عاجزی ها زادهء خــاک فناگير اسـت

چسان اينگونه عنصرساخت اينجا قصر و تعميری

غبار از دامن پرفيض صاحبدل نمی خيــــزد

نيابد معصيت آنکس که او را نيست تقصيــری

بدشت ظلم صياد است و دامی در رهت” آريــن”

بچشم خويش ميبينی که گسترده ست زنجيــری

“h“g“h“g“g“

هدیه بهـــــــار

ای جلوه بهار ای رحمت بهار

رونق فضای باغ و گلستان و دشت و در

وی هدیه شریف به انسان دردمند

از شوق تو همای چمن مست و درخروش

در وصف تو زبان قلم در فغان و شور

بر وصف تو زبان و دلم ترجمان تست

در بزم تو صدای نی و چنگ هم نوا

نوری ز رنگ محفل تو در دلم جهید

آخر تو هدیه ای

آخر تو رحمتی

تو هدیه ای به عاشق این مرز با وقار

پرتو فگن بخانه بی نور و سرد من

ای مهر تابناک

روشن گری ز تست

اندر دماغ خسته مرغان خوش نوا

بر حجره های تار شب آویز کائنات

بر قله های شامخ خشکیده وطن

بر تنگنای پر خم و پر پیچ این دیار

ای جلوه بهار

چون مام مهربان، از چشم ابر لطف

شستی غبار ز چهره اطفال این چمن

زین اشک جان فزا

لب تشنگان کوه و دمن تازه گشته اند

آری تو رحمتی

آری تو نعمتی

ای جلوه بهار

دروازه های سرد زمستان سرد را

من با امید تو

درناله های خسته خود بسته کرده ام

اوراق گل به مقدم تو رشته کرده ام

دیگر مرو  مرو

مهمان شو بخانه بی نور و سرد من

مهمان شو به بلبل شوریده حزین

دمساز باش به محفل فرخنده چمن

زیرا ترانه ای

درناله های پر غم هر شاعر وطن

درسینه های چاک شرر خیز عاشقان

اندر فضای صبح دل آویز بوم و بر

همواره باش همچو سحرگاه فیض بخش

جلوه فروز

که رحمت قدسی بخاکیان

“h“g“h“g“g“

مخمس بر غزل سیمین بهبهانی

زبـــاد فـــــــرقــــــت تو قامـــــتم خمــــید بیـــــــا                       

کسی به مثل من این غــــم کجا کشید بیـــــــــا

شهـــــید نـــاز تو در خــــون طــــــــپید بیــــــــــا                      

" ســـتاره دیده فــــروبست آرمـــــــید بیـــــــــا

شـــراب نور برگــــــــــهای شـــب دوید بیــــــــا "

هجوم لشکر ناز تو راحــت و قـــرارم ریخــــــــت                        

                          بحق که خون دل از چـــشم اشـکبارم ریخـت

بخـــاک تیره غــــــــبار تـــن نــــزارم  ریخـــــــت                      

 "ز بس بدامن شــــب رنگ انتظــــارم ریخـت

زغـــصه رنگ من و رنـــــگ شب پرید بیــــــــا"

سحر بدوش نسیم اش که باد نافه ای چین داشت                        

                        بگرد سنبل و سوسن طـــــواف رنگین داشـت

دلــــــــم بدیدن روی تو آرزوی دیـرین داشــــــت                       

                      "نامیدی که فلـک خوشه خوشه پروین داشــت

            کـــنون که دست ســــــــحر دانه دانه چید بیـــــــــــا"

چــــــــــــرا از لطــف دل بیدلاان نمی جــــــــــوی                         

                          نه از حدیث وفـــا به مــنت سخــــن گــــــوی

به هـــــــــــر سو میـــنیگرم ناز تو کنــــم بــــوی                        

                       ” به گامهای کسان میبرم گمــــــان که تـــوی

          دلــم ز سینه برون شد ز بـــس تپید بیــــــــــــا"   

فسون عشــــق تو شد همـــــزبان خاطـــــر مــــن                         

                           پریش کرد چو زلــفــت جهــــان خاطــــر من

کــه مــــــیرود بخــیال تو کاروان خاطــــــر مــــــن                     

                             "شهـــــاب یاد تو در آسمــــــان خاطــــر مـن

پـیاپی از ســـو خـــــــــــط زر کشــــــــید بیــــــــــا"             

کـــــــجاست غلغلـــه و جشـــن آمد آمد تو بهــــار                        

                                 زبــاد صبح فــــرح بخــــش تو شوم بیــــدار

زبان خامشم امـشــب نمیــــــکند گـــــــــــــــــفـتار                        

                               "بوقت مرگـــــم اگـــــــر تازه میـــــکنی دیدار

             بهــــــــوش باش که هنگام آن رســید بــــــــــــــیا"       

گل امـــــــــید من دل بخـــــــون نشسته تویــــــــی                         

                             نسیم غــــــالیه بیز دماغ خســته تویــــــــــی

بهــــــار "آرین" و رنگ نخل رســـته تویـــــــــی                      

                            "امـــــــید خاطر سیمـین دلشکسته تویـــــــــی

             مــــــــــــرا مدار ازین بیش نامید بیـــــــــــــــــا"    

 فیض آباد-  1386

به استقبال از غزل حضرت بيدل

( دم تيغ آن تبسم رگ گل بريده باشد)

حلاوت عشق

نبرد سلامت آن کس که دلی خريده باشـد

زحلاوت نگاهی نمکی چشيده باشــــد

دل ما زشوق حسنش چقدر فغـــان دارد

زنوايی مستمندی غزلی شنيده باشــــد

طرب بهار آدم ســفری بسـوی هجرت

لب حسرت از تغافل چقدر گزيده باشــد

شب وصل مستمندان چه عجب فسانه دارد

سرما به پيش حسنش زحيا خميده باشــد

به ديار هيچ هيچم، چقدر بخويش پيچــم

نشود که روحم از تن به قفا پريده باشــد

گهی سوی عاشقانم، گهی فکر کاينـــاتم