ای عشق

ای عشق! چه خوب غلغله سر میکنی ز خود

با اشک و آه و نالــــــــه گهر میکنی ز خود

چـــــــون شبنم سحر که اســــیر جمال تُست

پنهان ز دیده هـــــــــا تو خبر میکنی ز خود

ای طــــــــائر ســــــعادت و هنگامهء نشاط

یعنی غــــــم دلـــــــــم تو بدر میکنی ز خود

دل میطپد زهـجر پــــری روی مـــــــهوشی

وقتی زشــــــــــوق مشعله در میکنی زخود

هــــــــردم رســــــیده زخم ز ابروی دلبری

با آنکه ســـــــینه را تو سپر میکنی ز خود

ای عشق فـــــرش راه قدوم تـــــــو میشوم

تا سیل آتشی تـــــــو شرر میکنی زخـــــود

میرد در انتظار تو ای عشق « زهره» ات

تا رو بسوی یار و ســــــفر میکنی ز خود

به نام خدا

لحظاتی با مخفی بدخشی!

سیده« مخفی» بدخشی در ایام جوانی و فریبنده گی اش از شور و حال ویژه یی برخوردار بود. از غزل های عاشقانهء مخفی بر میاید که او در این ایام از عشق بهره ها برده و از جور و جفا های آن حکایاتی دارد. به روایتی او در ایام اقامت بیست ساله اش در قندهار که مصادف به آغاز دوره جوانی و شوریده گی وی میشود، عاشق پسر عمویش میشود و دل در گرو عشق او میگذارد.  

دل با معرفت

ای از تـــو دل روشن شده، جان از تو آبسـتن شده

گــلهای باغ معــــــــــــرفت زیور به جان و تن  شده

دل بود با ظلمـــت قـــرین، اکنون به ســـــان انگبین

از نــــــــور تو از نــــار تو هر گوشه اش روشن شده

بی یار بود این دل بسی، بیمــــار بود این دل بسی

بیکار بود این دل بسی، هوشیار و صاحب فن شده

ای روی خـــــوبت جان من، لطف خوشت ایمان من

پیدای من، پنهان من، این تو و این مـــا،  من شـده

جامت همیشه بر لبم، جوشش مدام اندر دلـــــم

از غیب سازی سرخوشم، اسرار تو خـــرمن شده

حــــرف تو اندر هوش من، آویزه چون بر گوش من

ذکر تو گشـــــته نوش من، با غیر تو دشمن شده

پُر نــــــای میخــــواهم ترا اندر دل تـــــابان خـــــود

چشمم به راهت یوسفم، مشـــتاق پیراهن شده

باشد « سحر» خاک درت هم چاکـــــر و فرمانبرت

پرکن تو جامش را که جان از ساغرت احسن شده

هموطن

اي هموطن بهــــــــــــــــــار وطن را نديده اي

ســــــــــرسبز دشت و كوه و دمن را نديده اي

آن شـــــــاخ ارغــــــــوان و سمن را نديده اي

گل هـــــــــــاي بي شــــــمار چمن را نديده اي

اي هم صـــــــــدا تو بي سر و تن را نديده اي

محروم علم و دانش و فــــــــرهنگ گشته اي

راهي يي عصر چوب و گل و سنگ گشته اي

بشكســـــته قامتت ز جفـــــــــا دنگ گشته اي

يعني كـــــــــه بهــــــــر آدميت ننگ گشته اي

تو جــــــــلوهء صـــــــفا و سخن را نديده اي

اين خــــــــــــاك و اين وطن ز تو آباد ميشود

بيرنگي و وفــــــــــا ز تو بنــــــــــياد ميشود

با علم و معــــــرفت بشــــــــــــر آزاد ميشود

غفــــــــلت اگــــــــــر كني خطر ايجاد ميشود

اعجاز عــــــلم و معـــــــلم و فن را نديده اي