“h“g“h“g“g“

انزجار قلم از دختر کامجو

ای دختر هوس زدهء شوخ روزگار     

                ای بی خبر ز درد دل وچشم اشکبار

ای بی ثبات در رهء اخلاق و آبرو

                باور کنی که دامـن تو گشته داغدار

چشم تو ديگر آن همه زيبا نمانده است

                زان کجروی وکج نگری گشته بيقرار

آن لعل لب نمانده بآن گونهء که بود

                زيرا تو اش فروخته ای خفيه باربار

آن چهرهء چو ماه ديگر دل نميبرد

                افسوس داغدار شده از رنگ نابکار

آن زلف تابدار نه زنجير قلبهاست    

                بلکه بود بچهرهء آشـفته ات چو مار

باورکنی که گرمی بازار کان لعل        

                بس در کساد رفته ز بلـعيدن سيگار

آخر چرا تو لکهء ننگ و الم شوی

                بر دامن نظيف وطن ای مـهء خمار

دانم تو از مطالعهء نارسا چنين          

                بگذاشتی وجود خودت را در اختيار

آوخ که شرم آيدم از همچو دانشی   

                هم آبرو فروشم و باشم پر افتخــار

آزاده گی چنين نبود کين تو کرده ای                              

حقا زدی بخرمن آزاده گی شــرار

اين خواهش ترا به ترازوی علم و فن                 

سنجيده اند بهتر و زيبا و بــا وقار

آخر بيا اسير هوا و هوس مشو           

                با نا کسان مرو تو بهر گوشه و کنار

حق خودت شناس و بعلم و هنر بکوش

                آغازکن به صدق و صفا درعمل بکار

مهين ترا به مهر چه خوش پروريده است

                ميگويدت مکاه زمـن ارج و اعتبـار

گر امتحان صدق و امانت دهی چه خوب

                اهل وطن کند به وفای تو افتخــار

آندم قلم درست نگويد ترا و من

                بوسم به افتخار وکنـم پيش ات اعتذار

گر در هوای خواهش ناپاک اجنبی    

                با آبروی مادر مهين زنی قمـــار

ما و وطن، کتاب و قلم نفرتت کنيم

                داريم ز تو به چشم ودل وسينه انزجار

c“ c“c“c“c“c

به اقتضا از سمیع حامد که مطلع غزل شان این است

"ماه از پنجره با یار غزل میخواند"

ماه از ابر به دلدار غزل میخواند

با دل رنجه و خونبار غزل میخواند

در سیه پردهء اندوه به آلام زیاد

همچو آن دختر نادار غزل میخواند

با همه سوز و صفا چهره گشاید گاهی

از ستیغ سرکهسار غزل میخواند

در غروبیکه بخون خفت جهان آرا شمس

زان سبب با دل خونبارغزل میخواند

برسردهکده با خنده بر اوضاع جهان

بانوای چه اسفبار غزل میخواند

سال ها گر چه گذشت به هیروشیما

بهر آن سوزش احجار غزل میخواند

در شب ماتم آن طفل فلسطین و عراق

با نوای بم و رگبار غزل میخواند

کوه افگنده مگر سایه به صحرای ضعیف

بهرآن معبر آزار غزل میخواند

درغم مردن معشوقهء آزادی و صلح

همره کشور نادار غزل میخواند

برپریشان شده گان هوس و آز زمان

به سر بستر بیمار غزل میخواند

به همه سوختگان از ره بیداد و جفا

بدل و دیدهء بیدار غزل میخواند

صاعد از فاصله ها در پی حامد بخیال

از ره عاطفه با یار غزل میخواند

c“ c“c“c“c“c

با جهانی پوزش و دعا بر روان "کان گوهر عشق" و لعل کوه عرفان، سرور آزادۀ درویشان، میرغیاث الدین بزرگ جنت مکان، خواستم با همه ناتوانی با پای لنگ بدنبال قافلۀ دوبیتی پیر عرفان و ادب گام بردارم. ازین گستاخی تکیه برمقام بزرگان امید عفو را دارم. و از بی ربطی این چند جملۀ ناموزون و بضاعت مزجات که بار دوش آن در گرانبهای ادب نموده ام، معذرت میخواهم.

من عقاب آزادم، گر بکوهسارانم

                    هم عنان خورشیدم سربلند دورانم

از کرانۀ کهسار همچو چشمۀ خورشید

                     "کان گوهر عشقم لعل کوه عرفانم

زان سبب نمود ایزد ساکن بدخشانم"

گربچشم خودبینان در زمانه بی قدرم

               آفتاب مهرم من گر بچهره ام زردم

کوردل اگر دارد دشمنی و بی مهری

               "درکف گهرسنجان گوهر گرانقدرم

درصف قدح نوشان رند می فروشانم"

c“ c“c“c“c“c