h“g“h“g“g“

کیکاوس وکیلی

متولد ولسوالی زیباک

h“g“h“g“g“

شکــــــوه

می ستيـــزم با وقـــــــــارم اين مـن و اين درد ها

می گریزی از کنــــــــــــارم این من و این درد ها

گفتمت آســــــــــان نباشــــــــــــــد قیمت بازار دل

گفتـــه بودی: " تــاب دارم" این من و این دردها

نقـــــــد آه دادی و بردی از کجـــــا تا نا کجـــــــا

عقل و هوش و صد هزارم این من و اين درد ها

شامگاهـــــــــــــان گریه کردم در سکوت خلوتم

شوخ خنـــدیدی به کـــــارم این من و این دردها

غرق گردیدم میــــــان این طلاطـــــــــــم های تو

دیده رفتی از جــــــــــوارم این من و این درد ها

مـــی برد تا دور دست آرزو آخـــــــــــــــر کسی

این دل و این اختیـــــــــــارم این من و این دردها

می گـــــــــذارم آندمت با شیــــــوه سنگیــن دلی

یاد های اعتبـــــــــــــــارم این من و این دردها

“h“g“h“g“g“

رشحه

گویا به خط حوصله دلگیــــر میشوم

وامیستم، و نقطهء تدبیــــــر میشوم

گر بد رهان اصول وفا را شکسته اند

دررسم وصل بافیده زنجیـــر میشوم

طوفان زد و شکست گذرگــاه راغ را

تصدیر رفته را همه تشمیــر میشوم

طوفانیان شرم شکن داورنـــــــد باز

غرق شگفت زین همه تذویــــر میشوم

ای دجلهء امید ز موجت چـــــی کاستی

پنداشتی شکسته زمینگیـر میشوم

نه! تا سکوت ظلم و ستم راه میروم

یا میرسم، یا سر راه پیـــــر میشوم

h“g“h“g“g“

پاییز آرزو

شاخه یی بود و شکست

شبنمی بود و چکید

مرغکی سر خوش آوازهء سبز

                                که در آن کنجکی باغ

بر سر گلبن چنبر زده بود

آه گفت و...            

                به زمین خورد...

                                                ... و بمرد.

ز در رهرو باغ

مرد خم قامتی آمد به درون

کاروانی بار            

                                از خنده به لب.

کوله باری ز امید

                                بر کتف کرده سوار

چشم واکرد و بدید

                همه افسرده و بشکسته و نابود شده

آه، آه، تلخ گریست

و ز دل نعره کشید

" وعده و قول و قرار؟"

بدر و دامن باغ

واژه ها سر زده تکرار شدند

او تف انداخت به تکرار صدا

بی وداع دور بشد

و دیگر باز نگشت

                                راغ هم سبز نشد

تا هنوز هر کی رود               

این نوا میشنود  راغ  باز نگشت

کرار صدا

 شدهcture

                "تف بر این وعده و این قول و قرار"

و دیگر هر چه که است

مشتی از اخگر پارینه و بس

c“ c“c“c“c“c

تو که چون باد سحر می آیی

شاخهَ پر ز گل فصل امید

خنده سر میکند

                   و

                         چهچه  زنان

جشن دیدار تورا  

                 می گیرد

و من این هرزهَ کز داغ خزان

پار از شاخ به زیر افتادم

سبز از دیدن تو میگردم

“h“g“h“g“g“