تسلی آدمی
چشمانت
به زیبایی شعر سبز بهار
که آنرا، غزل پرداز رویش
در زادروز خورشید
بر حریر سپید ابرها نوشته بود
تا زیبایی و مهربانی
این دو تسلی آدمی
جاویدان آیاتی باشند
در کتاب زندگانی
اما
تو که جز در پاییز نه زیسته یی
و از رنگها به غیر از طیلسان خاکستری اهریمن
رنگی ندیده یی
دریغا!
راز آفرینش چشمانت را نمیدانی