“h“g“h“g“g“

بناگوش گــــــل

فصل بهار است و نـگرجوش گل

موج زند غنچه در آغـــوش گل

دشت و دمن معجزه آســـا شده

پیر و جوان واله و مدهــوش گل

قیمت بازار بتان بشکنــــــــد

سنبل پیچــــان و بناگوش گل

برده به یغماو چپــــــــاولگری

باد ز تن چــــادر و روپوش گل

بوسه زند بلبل و صلصــل همه

ازکف پا تا به ســـر و دوش گل

می کشدم هر طــرفی دم به دم

چهره گلناری و منــــقوش گل

میکند هر لحظه نشاطــم فزون

جلوه مست و لب می نوش گل

تاکه حیات است به شاعـف نگر

کی کند او ترک و فراموش گل

“h“g“h“g“g“

درمان غریبان

خون میچکد از دیده و مژگــان غریبان

کس نیست کند یکدمی پرســان غریبان

برگوش فلک میرسد و گوش تو مسدود

شب تا به سحر شیؤن و افغان غریبان

درپیکر بیچاره نگر پیــــــرهنی نیست

چون بید بلرزد ز خنک جـــان غریبان

کو چای و کجا روغنی تا دیـگ کند او

با خون جگر تر شده است نان غریبان

درخوان تو انواع غــذاهاست بهـر شام

یادی نکنی سفره بی نـان غریبـــــــــان

در روز جزا دان که بود از تـو سؤالی

از چهره افسرده و پژمان غریبـــــــان

ترسی زخدا کن که ترا نــیز زوالیست

بشتاب و نما چاره و درمـــــان غریبان

شاعف تو مشو غره بدین مال و منالت

روزی برسد گردی تو همسان غریبان

“h“g“h“g“g“