“h“g“h“g“g“

 سید ضیا احمد فرید. متولدسال ۱۳۴۹ در  شهر فیض آباد بدخشان. مجموعه یی بنام "تندیسه آتش" آماده چاپ دارد. وی هم اکنون در موسسه بنیادآغاخان به صفت مسوول برنامه های انکشاف اجتماعی مصروف فعالیت میباشد.

“h“g“h“g“g“

سروده هایی از مجموعه تندیسه آتش 

رويا

سلام برتوکه رويای عاشقانه تويی

سلام برتوکه اوای جاودانه توي

سلام به سرخی خون شفق به گاه غروب 

سپاه لشکرنوراندرين زمانه تويی

سلام به واژه رنگين عاشقانه عشق

سلام به بزم خوشی که درآن ميانه تويی        

سلام به قدسيت استغاثه سحری

در آن ميانه به اوصاف عارفانه تويی

حمل سال 1375فيض آباد

“h“g“h“g“g“

قهر

ديگر دريچه های بلورین ماهتاب

برروی شام پنجره دروا نمی کنند

ديگرقناريان به افق ها نمی پرند

شهرپرازستاره تماشا نمی کنند

ديگرنگين ياد تودردستهای عشق

سوسو نمی زنند وتجلا  نمی  کنند

ديگرکبوتران نگاهت به سوی اوج

پرپرنمی زنند وتقلا نمی کنند

ديگرميان مجمرفانوس روح من

گلواژه های نورنفس وا نمی کنند

ديگرسرود ناب غزل را به نام عشق

دردفترنگاه توپيدا نمی کنند

فيض آباد

“h“g“h“g“g“

فسانه شب

چو کودکی که نهد گوش برفسانه شب

گذشت زنده گی مادرين زمانه شب

خموش باد، هوس گربودترانه من

چوقصه های دروغينی درميانه شب

سربريده خورشيد چون شفق خونين

بروی مصطبه سرخ ظالمانه شب

سکوت، مهرخموشی نهاده برلب ماه

زبسکه خورده به تن ضرب تازيانه شب

نمانده لغزش اشک ازمژه به دامن دل

نمانده آه سحروردعارفانه شب

شود که جل جل ازکهکشان نورآيد

شود شکسته طلسم سياه خانه شب

                              فيض آباد ثور1379

“h“g“h“g“g“

واژه جنگ

بهار مازگل وسنبل وجوانه تهيست

پرنده هاهمه رفتند وآشيانه تهيست

گلوی سبزچمن بغض پائيزی دارد

زچشم نرگس ماشبنم شبانه تهيست

نوای سلسل وقمری به گوش عرش رسيد

چه گوش جغددريغا ازين ترانه تهيست

به جام سوخته گان جزشراب عشق مباد

سبوی مهرزدورنگی زمانه تهيست

به برگ برگ کتابم واژه جنگ است

زشورومستی اشعارعاشقانه تهيست

                                      ايران فروردين 1376

“h“g“h“g“g“

بهار

          بگو به آب به دريا به سنبل ونسرين

                بگوبه ماه به خورشيد ولاله خونين

                بگوبه چلچله وقمری وقناری وقو

                بگوبه سبزه وصدبرگ ولاله خونين

                بگوبه کوه به جنگل به سخره هاوبه سنگ

                بگوبه سرووصنوبربه چشمئه خونين

                بگوبهارميرسد وتخم مهرميرويد

                زشهرعشق رساند پيام عطرآگين

ايران فروردين 1376

“h“g“h“g“g“

اميد

برگ زردی ازدرخت عشق برجا مانده ام

چون پرستوی غريبی سخت تنهامانده ام

درکويرآرزووامانده ام ای وای من

دودلم چون غنچه گه پنهان وپيدامانده ام

درحريربستررنگين يادی خفته ام

شبچراغ انتظارم تاسحرجاماند ه ام

درسپهرسينه سرخ شفق گون سپهر

اخترکم رنگ بی نوری هويدامانده ام

موج ازخودرفته ام آرام دردريای غم

براميدکشتی نوح ام که اينجامانده ام

“h“g“h“g“g“

تنديسه آتش

يک دلی بود چودانه به کبوتر داديم

قصه کوتاه که دلی بودوبه دلبرداديم

همچوجنگل که بسوزد تروخشکش آتش

هرچه نقدينه به کف بودبه آزرداديم

دل ما ساخت به بيتابی ويک عمرتپيد

کاش اين شعله بسوزد که به مجمرداديم

بسکه ميسوخت چوتنديسه آتش دايم

همچوشبتاب توگوی بدنش درداديم

درسپهرشب من جل جل ياد توبس است

گل خورشيد به روزوشب ديگرداديم

“h“g“h“g“g“

راز

چه راديدی درين بيغوله تاريک

بگوبامن!

نوای تلخترازرودباری زنده گانی رابه گوشت همصدا ديدی؟

بگوبامن!

خطوط سرخ خون برنطع آزادی چه برلب داشت؟

وباد ازژرفنای تيره ای بيداد

نفيرسربی دررهگذاريادهاميکاشت؟

وميدانم نمیگوی؟

توهم ازخنديدن زنجيرهادرشهرميترسی

ازينروبازمهری برلبت

هرگز،

نمیگوی:

ومن اين رازراازنی

ميان دلد ل مرداب درنيزار

بشنيدم

ومن اين رازراازکرمک شبتاب درنيزاربشنيدم

وهردوباهمان وهم صدا

آهسته ميگفتند"

خدايا!

نوجوانی رابه روی دستهای مهرمادرمرده ميبينی

وگرتوطفلکی رابی پدرافسرده ميبينی

نمی گوی

وما درانتظاررحمتت

ازهرگاهی شفق درخون ميغلطد

 ميناليم

وای پروردگارصبح!

فلق را زود روشن کن

فلق را زود روشن کن

فيض آباد 137

“h“g“h“g“g“

شهيد      

امشب صدای قهقه مستانه ترا

من ازدهان تنگ تفنگ گوش ميکنم

          من ازشراب گريه چشمان خسته ات

           شرب حيات ورمزبقا نوش ميکنم

برمن زروزمعرکه حرفی ديگرمگو      

ناپخته شقاوتم وجوش ميکنم

   درمن هزاردوزخ درداست زبانه زن

برتابه های خنده نگرپوش ميکنم

       مارا خدا زروزازل قبرکن سرشت

        هرآن جنازه حاضروبردوش ميکنم

         آری شهيد قهقه ای مستانه ترا

       من ازدهان تنگ تفنگ گوش ميکنم  

 10قوس 1376فيض آباد

“h“g“h“g“g“

آزاده گی

ميرود خون جای اشک ازديده گريان من

زانکه ميسوزد به پيش ديده ام انسان من

ميشوددرواژه های تلخ وشيرين اشکار

درد هاوقصه های سينه پنهان من

ميزيم چون شعله اندرزيربارخويشتن

بهترازقصرشهنشه خانه ای ويران من

مردنم بهترکه تاپابوس زوروزرشوم

زنده گی اينست ای جان برسرپيمان من

رسم ماآزاده گی فارغ زقيد وبستن است

ميدهم جان برسرآزاده گی جانان من

درسپهرزنده گی خورشيد ميخواهم هميش

تا فروزان افگندانديشه راچشمان من

کوه سنگينم ميان بهرطوفانزای دهر

استوارم تا نجنبد درتنم ايمان من

                20حمل سال 1378

“h“g“h“g“g“

گناه

"برمن دگرببخش تواين اولين گناه"

زيراکه درخط نگه ات اين گمان نبود

برمرغ پرشکسته ببخشاکه ناگهان

کوراخيال ضربت تيروکمان نبود

               ديريست کزهجوم شبی خونی غمت

               ديوارهای قصردل ازهم شکسته است

                گوی که بين زنده گی ومرگ زنده ام

                 يادتوتارزنده گيم راگسسته است

برمن مگيرخورده مياشوب چاره چيست

ای کاش قلب سرکش من رام من شدی

من خسته ام زخويش وزپيدايش خودم

زيراکه عشق مذهب بدنام من شدی

                وان شب نخست که ديده برویت گشوده شد

                  آتش به جنگل تنم افتادوسرکشيد

                 گفتم بهوش باش نسوزددرخت تن

                 چون شاخ زخم خورده شدم قامتم خميد

خواهم گريزم ازتواما کجا گريزم

خواهم زلوح قلبم نام ترابشويم

خواهم به پيش چشمم تصويرتونبينم

شاهين بخت گردم راهی دگربجويم

                        خواهم که گريه سرکنم اما غرورمن

                         برناتوانيم چقدرخنده ميزند

                        اما طلسم چشم زخويشم ربوده است

                        با خنجرنگاهی به من طعنه ميزند

دردام زنده گانی بس دام ديده ام

چون مرغ نيم بسمل وزدام ها رهيدم

دردام توفتادم مشکل توان رهيدن

زين چنگ سخت صيادمن سخترنديدم

"برمن دگرببخش تواين اولين گناه"

زيرامراتحمل وطاقت بسررسيد

عشق است گناه سرکش من نی غم هوس

چون تارعنکبوت به تن وجان من تنيد

                       ای شعر!ای رفيق غم وشادمانی ام

                       تنها توی که همدم وهمرازمن شدی

                        تنهاترازهميشه شدم ياروهمسفر

                         برتوسپاس باد که دمسازمن شدی

عمريست چون پرنده ناکام آرزو

اندرسپهرسردفلک پرسه ميزدم

ديگردوباره شام سياهم به سررسيد

ديدم به خواب دست ترابوسه ميزدم  

14سرطان 1377مزار شريف

“h“g“h“g“g“

شب

شب میرسد زديده ودل خواب ميرود

کزپيش ديده گوهرناياب ميرود

عمری نشسته ام زسفرباز ميرسی

عمريست کزدوچشم ترم آب ميرود

آنی که ياد آيد وصد عقده بشگفد

آنست زپيش ديده که احباب ميرود

آنی که ذوق جستنش اندردرون فزود

اندرفروغ کرمک شبتاب ميرود

عمری به جستجوی حقيقت خيال رفت

عمری دگرزروح وروان تاب ميرود

کابل 8حوت 137

“h“g“h“g“g“

برای تو

اگر مرگم رامژده شاذ

درخطوط نگاهان منتظرت ميدانی

درانتظارمباش!

که درحجم شرائينم انديشه بودن

 جاريست

"ونبض هستی را ديگر

درحجره های خوداحساس ميکنم"

فيض آباد عقرب 1379

“h“g“h“g“g“

استغاثه

 دستانم را به بيکرانگی آسمان گشوده ام

ولبانم را به گسترده گی واژه ها

تا باری

برای گناهان ديرپای تو

استغاثه کنم

فيض آباد

“h“g“h“g“g“

بهانه

باری برای دخترباران سروده ام

شعری که درميان غزل ها يگانه بود

پرميکشد عقاب نگاهم به آسمان

تا انتهای قله خورشيد ميپرد

کانجا که تخم چشم توراآشیانه بود

وانجا که چشم گريه ای شب کوربودوماه

سلطان اختران سپاه شبانه بود

وآنجا که درسپيدی کم رنگ نورماه

من بودم توبودی وصد ها بهانه بود

فيض آباد 15/10/2006

“h“g“h“g“g“

رباعيات

خواهم زخدا قيامت امشب

تسبيح ونمازوقامت امشب

نی مسجد وخانقاه ونی دير                                                                     

ابروی تووامامت امشب                                                                          

h“g“h“g“g“

افسوس که آينه رخت ديد وشکست

مدهوش به دامن توغلطيد وشکست

ميخواست نمايد قد دلجوی ترا                                                                         

زيبائی تودران نگنجيد وشکست                                                                        

h“g“h“g“g“

وان جفت ستاره يادگارمن وتوست

همرازوانيس شام تارمن وتست

وان لاله که دردشت شفق ميبنی

روئيده زقلب داغدارمن وتست

h“g“h“g“g“

واندم که خداضميرآدم بسرشت

درخرمن جان آدمی دانه کشت

وين دانه نه گندم است که آدم آورد

وان دانه عشقست که آورد زبهشت

18/9/2002 

فيض آباد

h“g“h“g“g“

تودرتنوردلم آتش نهفته شدی

گلی به سرخی خون شفق شگفته شدی

آگرچه نام ترا برزبان نياوردم

به قطره قطره اشکم چکيده گفته شدی