مطهرشاه اخگر فرزند منورشاه اخگر نواسه مولوی ميرزاشاه اخگر متولد سال 1350 هجری خورشيدی در ولسوالی جرم ولايت بدخشان. فارغ التحصيل دانشکدۀ  زبان و ادبیات دری دانشگاه کابل ( 1375)

يک مجموعه نيمه چاپ شده دارد زير عنوان ( در سوگ باغ ). از کلاسيک ها به مولانای بلخ و حافظ و بيدل، و از معاصران بيشتر به عاصی و افسر رهبين و پرتو نادری و ... علاقه مند است.

غزل و دو بيتی را بيشتر دوست دارد و به شعر معاصر هم بی علاقه نيست.

“h“g“h“g“g“

“h“g“h“g“g“

نا باور

اگر گويم ترا خواهم

     ترا باور نمی آيد

اگر گويم نمی خواهم

     مرا باور نمی آيد

ندانم با کدامين واژه ها

        حرف دلم را با تو برخوانم

ندانم با کدامين واژه ها

        خود را بفهمانم

“g“h“g“g“

غزل

جام صبرم بــــــسر آمد يا الهی  مددی کن

غمـم از ديده بر آمـــــد يا الهی  مددی کن

نالهِ پرشـــرر من، گـــريه  هر ســحر من

عاقبــت بی ثــمر آمـــد  يا الهی مددی کن

دل ز دلخانه برون شد، به کف يار نگـــون شد

زندگــی در اگـر آمـــد  يا الهی مددی کـن

دلـــبرم آن صــنم من، زندگی و عــدم من

از وفا بيـــخبر آمــــــد يا الهی مددی کن

غم پنـــهان من و دل، منٍ غمـديده بســمل

قصه در به در آمــــــد، يا الهی مددی کن

تير رسوايی غمــــها، به هلاک دلِ تـــنها

"اخگرا" در جگر آمد، يا الهــــی مددی کن

“g“h“g“g“

غزل

مسيحايم که ديــشب باده در پــيمانه می بخــشيد

به جان خـــسته من لــذت خمخانه می بخـــشيد

بسی پيمانه داد و من به يک لحظه به سر کردم

که نور چشم من مستانه و رندانه می بخـــــشيد

نـيــمدانم کــجا بودم، مگــر اين نکــته مــــيدانم

که هرســــو نسيمـم موسم مستانه می بخـــــشيد

گـهی در پيــش چشمـم بود و لختی لامکان يارم

به رفـت و آمـدش ما را دل ديوانه می بخـــشيد

ز بـس بشنيدم از حرفش، چنان اخگر شدم آندم

به جای نکـــته، گوی يار، اخگردانه می بخشيد

“g“h“g“g“

غــــــــــزل

الـــزام جـفا به ما بــبـسـتــند

ای وای به ما چـها بــبسـتـند

خود قلب غـمين ما شکـستند

غم بر دل بی نـوا  بـبــستــند

عشق است و يا هوس  که ما را

با فـتـنه و ماجـــرا  بـبســـتند

فرياد ز دســت بـــی وفايان

 بر نقش دلم جفا ببــســـــــتند

بی مهری و غم به آخر  آمد

 زين خانه در وفا ببــــســتـند

دروازه درد را کـــــــشودند

 دروازه عشق را ببـســــــتند

صد شکوه به دل نهفته دارم

دستِ قلم ای خدا ببســـــــتند

فرياد  که را کنـــــم که  با غم

اين "اخگر" بی نوا ببســــــتند

“g“h“g“g“

غزل

فـــــسرده کرد و غمم داد و آشـــــيانم ريخت

ز عقل و هوش رهانيد و جسم و جانم ريخت

دبــــير فـرقت آن دزد عقـل و هـوش و نظــر

به روی کـــاغــذ غــم جــمله داستــانم ريخت

به ملــــک درد جـــدايــی وطـن بـداد مـــــرا

به نـــيمه راه وطـــن جمــــله کاروانم ريخت

به يک پــــــياله مي اين جـــــهان بــــی باقی

ببــين که پـــير غمـم درد آن جــــهانم ريخت

بنـــــای شـــــعر نکردم خدای را "اخــــگر"

نوا و درد دل است ايــــــنکه از زبانم ريخت

“g“h“g“g“

غزل

قرار بود که امشب شـــريک غم باشی

دل شکــــــــــسته ببينی و در الم باشی

قرار بود که پيــمانه با تو ســــر بکشم

به جان سو خته ام قطره های نم باشی

به بـــزم بی کسی ام نور محفلم گردی

به پـــيشواز دلم خــيلی محـــترم باشی

کتاب خاطره ام را  دو سه ورق بزنی

به آگهــیي غمـــم زنجه قـــدم باشــــی

مــــگر دريغ که از تو وفا نخواهم ديد

مگر فسوس که  درمن تو دمبدم باشی

“g“h“g“g“

غزل

بی يار و تـنـــها، در دام غمــها

ناله همــــــــيشه، ما را مســيحا

در کـــوی دلبر، راهم نــدادنــد

بی خانمانم، در دـشت و صحرا

از ناشــــناسی، ما را بــــهم زد

بی اعــــــتباری، ای وای ای وا

در دست عشقم، در دام هجران

موج ســــرشکم، درياســت دريا

در بــزم دردم، پــــروانه سانم

شـــــمع نگارم، غمهاست غمـها

جز جام حسرت، بر من ندادی

ای ســـاقي من، بس کن خـدا را

عمريست "اخگر" بی يار و ياور

می نالــد از غــــم، تــــنهای تنها

“g“h“g“g“

غزل

به نسيم صبح گفتم که بـــبر به او ســــــلامی

به وصال توست زنده تو بگو که يک غلامی

همه تار و پود جســــمم ز نوای عشـــق گويد

هـله تا به غم نــمانی هـله يار اهـتمامــتــــــی

به ديار بی کســــی ها، به محيط درد هجران

به مثال قــــيس بيخود  به لبم ز توست  نامـی

بروم به ســــان کُــــهکن، بِکَنم هزار کُوه را

تو اگر به وعده گوی ز شراب  وصل جامـی

تو اگر ز من گريزی چه کنم وصـال دولت

تو اگــــر به من نيای منم و سياه شـــــــــامی

مطـــهر ز عـــشق بهـتر به خدا دگر نـيابی

قدمــت مــبر به جايی مـنما هوس مقامــــی

“h“g“h“g“g“

         غزل

آتش به تنـم کردی، مشـتی شـــــررم باقيست

غم شيشه دل بشکست خونِ جـــــگرم باقيست

خاکســــترم از غمها، بی بال و پـــــرم ای وا

ای کاش که ميشد گفت مشــتی  ز پرم باقيست

روزی که وصــــــــال تو غم را ز دلم میبرد

بگـذشت و کــــنون با من  نقشِ نظرم  باقيست

ما را ز وصـــــــــال تو اميد چه کمياب است

افسانه هجــــرانت دايم به  ســــرم باقيست

آيــــــيــنه اميدم، نقشی  ز الــــــم دارد

تصــــوير غم و دردی در دور و برم  باقيست

گر وصل تو با من نيست، هجر تو مرا شکر است

گر فـــــــــکر خوشی رفته، آهِ سحرم  باقيست

گفـــــتا به وصـــــــــال من، قرباني جان بايد

گفـــــتم که فدايــت باد، جانی اگــــرم  باقيست

هر چـــــند که گفتـــندم، جنت مفروش اخـــگر

ليــــــــــکن چه کنم با من خصم پدرم  باقيست

“g“h“g“g“

غزل

ای که دل بردی ز دســـتم، لحظه يی بنشين مرو

ای که از تو بوده هســــتم، لحظه يی بنشين مرو

ای که عشـــــق و زندگی را تحفه دادی بهر من

بی تو تنـــها در شکـــستم، لحظه يی بنشين مرو

آمـــدی و انتـــظارم را شکسـتی بـعـدِ عـمـر

از غمان يکســر برستم ، لحظه يی بنشين مــرو

با تو ساز زندگی هر لحــــظه عشق است و وفا

ای نـوا و ســـــاز مســـتم، لحظه يی بنشين مرو

 بر حضـــــورت اخـــگرِ ما نـاله يی دارد شـــنو

 بر تو ای گل دل ببـــــستم، لحظه يی بنشين مرو

“h“g“h“g“g“

آری:

مسلمان

مرا اگر بگذارند

دريچه خانه ام را

به سوی فروردين خواهم کشود

زيرا، من گلها را

و فصل سبز روييدن را

دوست دارم

من گلها را

و فصل سبز روييدن را

ايمان آورده ام

من به گلها و فصل سبز روييدن ها

مسلمان گشته ام

آری: 

مسلمان

“g“h“g“g“

           غزل

هـمـه در انــــــتظار و او غايـب

همـــــگی بـــــيقرار و او غايـب

بيرخی هم عجب غميـــست  بزرگ

ما غـــمی در کنـــار و او  غايب

ديده ها چار گشــــت و او  ناياب

ديده ها اشـــــــــکبار و او غايب

من و اشک و شب و تنهای و غم

زلف شب تابـــــــدار و او غايب

چه حجابيست اين حجاب عجيب

ســــايه اش در کـنار و او غايب

ســــــايه اش پاســـبان روز سپيد

پرتــوش آشـــــــکار و او غايب

وام عشقش هميشه بر سرِ ماست

ما ز او وامــــــــدار و او غايـب

چه نگاريـــست اين نگار بزرگ

دل ز عشــقش خمار و او غايـب

"اخگرا" هجر دوست قلبم سوخت

قلــب من داغـــــــدار و او غايـب

“g“h“g“g“

  غزل

ما را قــــدح  و نــــــگار بايد                   

پيـــــچ و خم زلــف  يار بايد

مُــــرديم ز بيــکسی عزيزان                       

زيــبا رخ  گلـــــــعذار  بايد

تا کی به غــم تو بـــــيقراری                      

ای دوست مرا قـــــــرار  بايد

تـير تو به قـلب من فزون شـد                        

داغ دل من شـــــــــمار بايد

گفتم که حريص وصـلم ای دوست                   

گفــــتا  دمی انتـــــظار بايد

آتــــــش زده يی به خرمن دل                    

اشـــکم دو سه  جويبـــار بايد

دين و دل من ربوده يی  نيک                             

اکــــنون تن من شـــکار بايد

چـــيز ديگرم نماند "اخـــگر"                   

جــان در قدمـــش نــثار بايد

“g“h“g“g“

اميد!؟

بسيار سالهاست

اينجا دو خسته

از غم و درد شب سياه

دروازه های آهني بامداد را

هر لحظه ميزنيم

اما جواب نيست

بسيار سالهای

ما بر اميد روز

شلاقهای سرد و سياه شبانه را

بسيار خورده ايم

اما اميد نيست!؟

بسيار سالهاست

اينجا اميد را به کفن ها سپرده اند

اما،

بيچاره قلب من

مرگ اميد را

مرگ سپيده را

شاهي شام را

باور نمی کند

بسيار سالهاست

اينجا دو خسته

بر سر راه سپيده اند.

“h“g“h“g“g“

غزل

هر نيمه شب برای تو  من گريه ميکنم

در دام زلف های تـــو من گريه ميکنم

شب را و ناله را به برِ خويش  ميکشم

از درد و از جفای تو من گريه  ميکنم

با ديده های غرقه و به خون و دل غمين

در حــسرت وفای تو من گريه  ميکنم

برباد داد جـلوه مســــــت تو عمر من

بر ياد هر ادای تو من گريه ميـــــکنم

چون اشـک حسرتی که فتد از جفا به خاک

افــــــتاده زير پای تو من گريه ميکنم

“g“h“g“g“

غزل

چـــــشم بد دور ز سروِ چمن آرای شما

عالــــمی سوخته از جلوه و سيمای شما

ميکشد سوی تو ام اين دل بی خويشـتنم

خاک شـوريده يی دارم به کف پای شما

شش جهت گيتی من نام  تو بر لب دارد

چيست اينجا بجز از ناله و غوغای شما

غــــرق اميد شــــــدم هيچ مگو بيشترم

ايـــنقدر بس که به دل هست تمنای شما

کاش صــــد دل بوّدم تا که فدای تو کنم

گاه بر چــــــشم سيه گه به سراپای شما

آنکه نام تو به لـب، ناله به گــــردون دارد

کيست جز "اخگر"شوريده و رسوای شما

“g“h“g“g“

غزل

قصــــــهِ درد بـــــر  زبان آمد                                

تا که نـــام تو بــــــر زبان آمد

از تو گفــتيم و از تو  ميگوييم                          

گر به لــب نـــام ايـن و آن آمد 

آتشی هـــست در تن و  دل من                      

که نه به شرح و نـی زبان آمد

هرچه گشـــتيم در پی  مقصود                      

ما به او، او به ما نـــــهان آمد

چه بپرسم ز راه درگه دوسـت            

که نــــــــشانش به لامکان آمد

پاس غم را هميشه خواه داشت           

که لطيف است و مهربان  آمد

"اخگرا" بس که از سخنگه غيب

سخنــــی را که خواهــــی آن آمد

“g“h“g“g“

لحظه وداع

نميدانم برای من چه بودی

که در وقت وداعت

سرشکم لحظه يی خشکيد

و جسمم صرف ميلرزيد

نميدانم برای من چه بودی

نگاه هايت:

دو تا خورشيد شهرم بود

و دستانت:

قلم های که شعر آشنای را

برايم تا ابد بنوشت

نميدانم که بعد از تو

زمين کوچک دردم

برای من چه خواهد بود-

- شايد آتشستانی

نميدانم برای من

چه بودی ای عزيز من؟!

“g“h“g“g“

 غــــــــــزل

خيالـــش در دلم تا جــا گرفته

دلــم در کوی او ماوا  گــرفته

بحــمدالله رها گشــــتم  ز دنيا

دلـــــم در کوی او دنيا  گرفته

رســــــيد او تا به دنيای خيالم

ز خاموشی دلم   غوغا  گرفته

گهی پنهان و گه پيداست يارم

دلم هم مشــــرب  او را گرفته

نميــگردد ز عهدش بسمل من

ز جـــام عشق او ميــنا گرفته

مپرس از حال دل ای همنشينم

چو مجنون محمل لــيلا گرفته

نميدانم که عزمش چيست، اما

مکان در دامن صــحرا گرفته

خـــيالم را به وصلش ميفريبد

لبــانش از لـــبانم لا گـــــرفته

خوشا بر"اخگر" پروانه مشرب

که  يکسر دور يارش را گــرفته

“g“h“g“g“

غــــــــــزل

بی وفايت زندگانـی مشکل است

با جفايت زندگانــی  مشکل است

تار و پودم غرق  گفتار شماست

بی نوايت زندگانی  مشکل  است

در شبستانی که اسـمش  غم بوّد

بی ضيايت زندگانی مشکل است

چهره بـنما، انتــظارم را شــکن

 بی ادايت زندگانــی مشکل است

ابتدايت سهل و آسان است، ليک

 انتهايت زندگانــــی مشکل است

مطلع را تکرارکن "اخگر" به يار

بی وفايت زندگانی  مـشکل  است

“g“h“g“g“

 غــزل

من و دلِ نـگرانـم ترانه ميــــــسازيم

نگار و يار سروده فسانه ميــــسازيم

گهی ز درد کتابی و گه ز غم حرفی

گهی ز مهر سخن، عاشقانه ميسازيم

زمانه از پی  آزار  و ما پی  دلـــدار

چه قصه ايست که ما زمانه ميسازيم

به بيکرانه غم عاشقان نگون گشـتند

به بيکراني غمــها کــرانه ميــسازيم

به کوه قاف محبت، به ناکجای زمان

خيال يار به سر، دل روانه  ميسازيم

گلو به دار محبت نهاده ايم  به  شوق

بنای بی عدمی جــــاودانه ميــسازيم

چو همنشين به شمعيم و آتش هجران

سرود خويش چنين اخگرانه ميسازيم

 “h“g“h“g“g“

غــزل

دفتر شعر است رخسار شــــما

جان شاعرهاست ديدار شــــما

وارث ليلا و شيرينی به حـسن

قيس و فرهاد است دلدار شـما

رونـق بازار عاشـق  هاســـتی

نيک و بد گشـته  خريدار شـما

يک دهن بی ذکر و يادت کس نديد

نُقـل مجلس هاست  گفتـار شما

همدم  شب های من  اسم شماسـت

"اخــگرِ" تنـهاسـت  بيمار شـما

“g“h“g“g“

 غــزل

خدا هــوای ترا از  ســـــرم بدر نکند

جنون و چاک گريبان   من هدر نکند

نـظر چو ديد ترا از  جنون نبود آگــه

کسـی شــکايتی از طفل   بيخبر نکـند

سپاهِ درد و غمت لشکری کشيد به دل

که از سرشک هـذر، زآه ِ دل خطر نکند

به پير درد بـگو ما شـــنيده ايم بـسـی

فســـــــانه کهــنش را به ما  دگر نکند

نهال بی ثمر آرزوی من خشـــــــکيد

کسی نظر به درختان بی  ثمر نکـــند

هوای وصل تو لبريز شوق کرد مرا

چرا جنون زده را هيچکس نظر نکند

چو در مريض نشانی ز مرگ پيدا گشت

طبيب بر سر بيمار خود گــــذر نکند

مـگـو محبــت و نام وفـا بـبر از  ياد

سخن به پاره ِسنگ "اخگرا" اثرنکند

“g“h“g“g“

غــزل

گريه را با ناله های خويـــش هــمدم مي کنم

آنچه مجنون در بيابان کرد من  هـم می کـنم

شاد ميگردم چو وصلت را مصّور مي شوم

با خيــالت دامن غـــم  را پر از نــم می  کـنم

گــــردش پيـــمانه چشـــم تو قــتل عام کـرد

هر کــجا مــيخانه بيــنم ســخت ماتم می  کنم

اشـــک بر رخــساره تصوير خوبت ميکشم

بر رخِ همــچون گـلت تـقـليد  شبــنم می کـنم

تا که رفتــيم از رهِ منــزل جـوی هم کم نشد

ای دل ای دل بر حضورت عذرِ پيهم می  کنم

کی توانم  لب کـــشودن در حريم   بزم يــار

"اخگرا" زينرو حديث عشق را کم  می کنم

“h“g“h“g“g“

غــزل

عطر گيــــسويت مرا  تا  نا کجاها ميـــبرد

لـذت ديدار  تو  هوشـــــم  سراپا ميــــــبرد

چشم مخمور تو عالم را به  مدهوشی  فگند

ای عجب اين بی سخن عالم به غوغا میبرد

هر متــــاعی را  بوّد  بازار بـيع  و  قيمتی

گـلرخ من قــلب ما  بی بــيع و سودا  ميبرد

يادِ  يارِ  بیـــوفا کــرديــم و دامـن پــر گـهر

تشـــنه را جــبر عطش نزديک دريا  ميبرد

    قيمت دل در حـضورش کمتر از نيمی  جو است

    "اخگر" بـيچاره قـلب خويــش بيجا ميــبرد

“g“h“g“g“

      غــزل

از  دلِِ  ديوانـه آهی ميــــکشــــم

در دلِ جانانه راهــی ميـــکشـــم

حجم بی پهنای درد خويــــش را

در حضـــور دادخواهی ميکـشم

قصــــه تاريک تنـــهای  و درد

در دمِ شـــــــام سياهی  ميکشـــم

صد ســخن دارم، نگاهِ يار کـو؟

صــد تمنا در نـگاهی  ميکــــشم

دل پر است از قصــه درد و الم

اين سخن را گاه گاهـــی ميکشم

با اميــــد لـطف يار بـی مکــان

در دلِ شـــب لا الــهی ميکــشم

“h“g“h“g“g“

غزل

آرزوها در حـــــــــريم دل شکست

هر پر اين قمريی بســــمل شکست

شـــــــــــکوه ها از ناخدا بايد نمود

کيشـــتيی ما بر لب ساحل  شکست

دل نمــــــــــــيدانست از جبر نگار

عاقــبت اين ســــادهِ غافل  شکست

شــــــکوه از ديوانه ها نتوان نمود

لانه ام را عاقــلِ عاقــل شــــکست

قيــــمت دل را نمــــــی دانست يار

زآن سبب دل را بـــسی نازل شکست

با خدا بوديم و بس بی درد و رنج

عهد ما را نسل آب و گِل  شـکست

"اخـــــگرا" دل مُرد اما عـــهد را